Meseta

Burgos - Hontanas 30 km 7:45-15:45 zon, koude wind

Ik voel me ook wat brak en er staat een tocht van 30 km op het programma. Claude heeft gisteren zijn dokter nog gebeld en volgens mij inmiddels een halve apotheek leeggegeten. Ik denk altijd: het meeste gaat vanzelf over en meestal zie ik mijn dokter alleen op de tennisbaan.
Er staat een gure wind, het is koud. Claude sjokt achter me aan en zo ben je in vrijheid toch aan elkaar gekluisterd. Normaal loop ik harder om warm te worden, nu pas ik het tempo aan. Waarom doe ik dat toch altijd, nu heb ik de last. Het duurt een hele tijd voor we sjokkend door de woonwijken Burgos uit zijn.
We komen op de mesetas terecht, dat zijn eindeloze hoogvlakten met graanvelden. Het is uiterst dun bevolkt en er staat geen boom die even schaduw geeft. Nu is het er uit te houden door de frisse wind, maar in de zomer loop je in een oven.
Er komt een man me tegemoet. ´Otra dirección´, grap ik. Hij keert om en loopt even met me mee. Het blijkt een Spanjaard die via Santiago en Catalonië naar Rome loopt. Ook geen onaardig tochtje.
In Tarjados zie ik de meiden uit Quebec weer. Een bak koffie en een broodje gaat er bij mij ook wel in. We maken weer lol. Met de Nederlandse Pieter en Han van een paar dagen geleden wissel ik ook nog enige woorden.
De mesetas zijn mooi, graanvelden, nu met graanstoppels, af en toe een maïsveld of wat zonnebloemen, je kunt gigantisch ver kijken, de lucht is schoon, maar op den duur wordt het wel saai. Dat is ook een probleem voor de pelgrims, afstomping.
In Hornilles wacht een Duitse man op zijn maatje die veel fotografeert. Zo langzaam loopt iedereen weer binnen, ook Claude. Even later komen de Quebecsen er bij, ze waren al eerder gearriveerd en blijven hier. Francine wil een hoofddoek omdoen, ze heeft het koud. Het lukt haar echter niet en galant als ik ben doe ik het maar weer voor.
Het duurt nog een paar uur voor we in Hontanas zijn. De auberge El Puntido is gezellig met veel bekenden. Het avondmaal vindt in twee shifts plaats, wij zitten in de vroege, de Spanjaarden en Italianen zoals meestal in de late. Aan onze tafel zit een Franssprekende Belg. Ik laat het gesprek een beetje aan me voorbij gaan, want helemaal fit voel ik me niet.
Claude sleept z´n matras van het bovenbed op de grond. Hij heeft prostaatklachten en moet daardoor vaak naar de wc. Als de anderen later binnenkomen, maken ze daar terecht opmerkingen over, maar Claude doet net of ie slaapt.