Het verlossende telefoontje

Tring. 'Yan, c'est Claude.' Eindelijk een bericht van mijn loopmaatje. Een paar weken daarvoor had hij me gemaild dat er problemen met zijn hart waren en hij voor onderzoek naar het ziekenhuis moest. Hij slikte daar al jaren pillen voor. Op mijn e-mails en telefoontjes ruim een week geleden, reageerde hij maar niet. Ik begon het ergste te vrezen en vertelde tegen verschillende mensen dat mijn looptocht naar Rome mogelijk niet door zou gaan. Ik maakte al alternatieve plannen, zoals een tocht van Reims naar Aken over de Via Mosana, het pad langs de Maas. Waarom vanuit Reims? Nou ja, het treinkaartje daarnaartoe had ik toch al en ik ben Nederlander ...
Met Claude gaat het goed. Wat ik heb begrepen tijdens ons echoënde en later vanwege een orage (onweer) afgebroken telefoontje, dat er bij hem een stent is geplaatst. Een kleine medische ingreep waarbij een metalen gaasje via een catheter op de plaats van de vernauwing in de slagader wordt geplaatst. Binnen een uur sta je weer buiten. Momenteel is hij op 2000 meter aan het uitproberen wat zijn lichaam doet. En het gaat prima. Ik moet er even niet aan denken dat hij ineens naast me neervalt in de heuvels van een dun bevolkt gebied.
De eerste paar weken lopen we nog in Frankrijk met niet al te grote hoogteverschillen, dan kunnen we zien hoe het gaat. De route loopt trouwens in de buurt van zijn dorp en we slapen dan bij hem thuis. Zijn vrouw Annick zal ons aan het eind van de dag met de auto ophalen en de volgende dag weer afzetten.
De eerste overnachting is al geboekt in het Centre International de Séjour, zeg maar jeugdherberg, en mijn rugzak is bijna klaar. Volgende week woensdag ga ik met de trein naar Reims, alwaar ik Claude zal ontmoeten.