Alice

donderdag 18 augustus Martigny - Orsières 20 km 09:15 - 16:10 zon
Tilly heeft een supermuesli gemaakt van allerlei vruchten, sinaasappelsap en kwark, het lijkt net betonspecie maar de smaak is overheerlijk en je loopt er uren op. Dat snapt ze, want ze fietst ook meerdaagse tochten. Ze brengt ons naar Martigny, eerst bij Coop wat inslaan en geld tappen, we maken nog wat foto's van en met elkaar, en dan komt het afscheid. Tilly heeft het er toch wat moeilijk mee, ze vond het heerlijk om weer eens een oude bekende te zien en Nederlands te praten. We delen toch dezelfde kinderjaren in dezelfde sociale omgeving en dat bindt je voor het leven. Voor mij was het in ieder geval heel vertrouwd. Bedankt Tilly en Marc voor jullie hartelijke gastvrijheid.
Het is moordend warm, het houdt maar niet met stijgen en dalen en dat in de felle zon, m'n kop lijkt wel een fontein. Hoe kan dat nou, bij Martigny stond 4:55 naar Orsières, en op dit bord staat 2:20 naar Orsières en 2:55 naar Martigny.
De klok van Sembracher slaat net één als we plaatsnemen op een bank om te eten en een korte siesta te houden. Daarvoor moeten eerst de mieren plaatsmaken. Een mooi dorpje met oude houten als binnenkomt en gekleurde stenen huizen met een grauw stenen kerkje rond het kerkplein.
Om het leuker te maken is er bij La Garde een rotstuintje aangelegd met blokken van maatje 't gaat tot vervelend groot. Telkens moet je je hele gewicht optillen om erop of erover te stappen. Dan glijdt m'n stok weer weg of blijft haken tussen twee stenen. Waarom liggen ze zo scheef, een beetje stratenmaker zou hier toch wel een fatsoenlijk wandelpad van kunnen maken.
Eindelijk krijgt Zwitserland het gezicht dat wij kennen van de prentbriefkaarten, groen, grasvelden, bomen, mooie huizen en schilderachtige plaatsjes.
Drie ruimzestiger zitten bij te komen van hun werk, het weghalen van aarde aan de hellingkant van de weg waardoor deze weer wat breder wordt. Gelijk hebben ze in deze hitte.
We mogen slapen in een knutselruimte van de parochie, le père brengt ons er zelf heen en zegt, dat er nog iemand is. Het is Alice, een snoepje van een Schotse meid, blond kortgeknipt asymmetrisch kapsel en een heerlijke glimlach. Ze kan deze tocht doen, want ze is herstellende van een zwaar fietsongeluk en de arts vond dit een prima training.
Geen douche, wel een waterkoker en een kookplaatje, dus wel warm water waarmee we ons provisorisch kunnen reinigen. Ach, vroeger gingen we ook maar één keer per week in de teil.
Op datzelfde kookplaatje maak ik met slechts één steelpan ter beschikking nog een soort pastaschotel.