Torens

zaterdag 17 september Santa Maria - Colle di Val d'Elsa 30 km 07:15 - 15:00 zon
Laten we het maar niet meer over het ontbijt hebben, want dat kennen ze hier niet. Een mooie ochtend met die opkomende zon en oplossende nevel.
Geen koffie onderweg, Toscane is hier dun bevolkt en van dorpjes kun je nauwelijks spreken, zelfs Pancole doet het zonder bar. Bij een huis puffen we, Max, Ennio en ik, na een felle klim uit. Tres caffè, zeg ik tegen de man die naar de schuur loopt, hij lacht erom. Even later komt een horde fietsers omhoog en staat nog bij te komen als wij verder willen. Allez hop, roep ik aanmoedigend. Een monnik groet ons.
San Gimignano, de stad met de vele torens, ligt in de verte op de heuvel. Op het eerste terras na de poort strijken we neer, maar we drinken de koffie aan de bar, want dat scheelt de helft, totdat Ennio en Claude het volgens een van de serveersters te bont maken door net bij de bakker gekochte broodjes te gaan nuttigen. Er zijn veel toeristen.
Leon heeft het moeilijk, hij is zwaar en zijn benen doen zeer. Iedereen heeft trouwens wel pijntjes: Maximilian heeft zijn rechterknie in een bandage en loopt met een paar boomtakken ter ondersteuning, waardoor hij weer blaren op zijn handen heeft gekregen, mijn grote teen moet ik steeds in de gaten houden en mijn geknakte enkel is nog steeds gevoelig, ach pelgrimeren is gewoon afzien.
De kilometers moet je voor elven maken, daarna tellen ze dubbel, is een gulden regel die ook vandaag weer opgaat. Het nog een eind over lange rechte en onbeschutte paden met de zon recht voor.
In Colle di Val d'Elsa gaan Arnout en ik even uitblazen op een terras, en iedereen komt erbij, behalve Ennio die doorloopt naar het hotel.
Iedereen druppelt binnen in hotel Belvedere, er is een zwembad en daar lig ik na enkele administratieve handelingen bij de balie en mijn rugzak op de kamer gedeponeerd te hebben, met mijn shirt en sneldrogende onderbroek aan, in. Wat is dat lekker als je zo warm bent, eindelijk afkoeling en mijn kleren tegelijk gewassen.
Ennio en ik zitten de rest van de tocht door te rekenen, opmerkelijk is toch wel dat de afstanden in zijn beschrijving kleiner zijn dan in mijn boek. We komen na morgen Siena te hebben bereikt op nog tien dagen, dus woensdag over een week in Rome. Daar zitten wel etappes bij van rond of over de dertig kilometer, maar het moet haalbaar zijn.
Buiten eet de Juventus aanhang van wel honderd mensen in een tent, ons maaltje wordt binnen geserveerd.