Autorit

 Za 30-04-2022 Caravaca - Santo Tomé autorit 12:00 - 18:30 zon

Na het afscheid van Annelies zijn alleen Riecky en ik nog over. Het lijkt wel op de 'Tien kleine negertjes' van Agatha Christie. Nog even en ik loop alleen.

Vanaf een uur of zeven klinkt er vuurwerk. Dat blijkt op de Plaza del Arco afgestoken te worden. Als we er aankomen, zijn er nog een paar megaknallers over. De harmonie begeleidt net als in Brabant de feestelijkheden. 

Bij de toeristinfo vragen we hoe de Camino de San Juan is gemarkeerd en waar die in Caravaca binnenkomt. De eenarmige man achter de balie legt dat uitgebreid uit.
De camino begint in Villanueva nabij de finca van Riecky. Nabij betekent hier 40 km, waarvoor je 1,5 uur in de auto zit. Deze camino was als eerste gepland, maar door het slechte weer hebben we eerst de Camino de Levante gelopen.

Op naar de basiliek, nu met volle bepakking. Lijden zul je voor je laatste sello, je stempel! De weg er naar toe wordt bedekt met een laag zand, waarover de paarden een dezer dagen naar boven zullen gaan. Jammer, dat we niet bij dit festijn aanwezig kunnen zijn.

Het stempel krijgen we in de informatie- en souvenirwinkel naast de basiliek. De tocht van 118 km is volbracht in 7 dagen. 

We zijn alleen in de basiliek. Het interieur is vergeleken andere basilieken en kathedralen sober. Hier geen overdaad aan beelden, glas in lood, ornamenten en versieringen. Het Sanctuario de la Vera Cruz werd in de 17e eeuw binnen de muren van het fort gebouwd. In de 18e eeuw werd de barokke façade erbij geplaatst. 

Ik steek een kaarsje op voor mijn overleden ouders. Riecky doet hetzelfde. 

In de verte staat een rose-rode façade, waarop we Plaza de T... Ja, onze ogen laten het afweten. We maken er Turco van. Terwijl we er heen lopen en het een man vragen, kijkt die verbaasd en moet lachen. Hij zegt: 'Je bedoelt, Plaza de Torro?' 

Julian belt. Hij is over 10 minuten bij het busstation. Veel eerder dan wij hadden verwacht.

Eerst even bijkomen met een koffie en een broodje. Hij heeft er een rit van bijna 4 uur opzitten.

Riecky wil graag de dorpen en omgeving zien, waardoor de Camino de San Juan loopt en vraagt Julian of hij die route wil rijden. En zo gebeurt het. Julian houdt van z'n moeder. 

Het is werkelijk een schitterend gebied waardoor de camino loopt, maar met de auto is het een lange rit met vele bochten. Hard rijden is er niet bij. We genieten alle drie. 

Nabij Pontones bij km 35 is een vriend van Julian op de motor om het leven gekomen, uit de bocht gevlogen toen hij zijn maatjes na een fotostop wilde bijhalen en 40 meter naar beneden gestort. Julian zegt verbeten, dat hij het raar vindt, dat er nog geen extra vangrails onder de bestaande zijn geplaatst. Een mensenleven telt kennelijk niet. 

In Villanueva toont Julian waar hij van zijn 8e tot 18e op kostschool heeft gezeten. Op maandag bracht Riecky hem en vrijdag werd hij weer opgehaald. 

Rond half zeven zijn we bij het huis in Santo Tomé, een autorit van 5 uur, de stops niet meegerekend. Wel een heel mooie autorit. Dat vindt Julian ook. We bedanken hem. Hij moet nog volleyballen.