Terug bij af

Ma 02-05-2022 Beas de Segura, zon 10:55 - 19:00 28 km

Cees rijdt ons naar Beas de Segura. Een rit van 50 km, waarover je door de vele slingers in de weg een goed uur doet. In Beas kopen we bocadillos (een belegd half stokbrood) en water voor onderweg, want anders dan op de vorige week gelopen Camino de Levante is er onderweg geen enkel dorpje.
We lopen naar het Convento (vrouwenklooster), waar het beginpunt is. Niemand aanwezig. De toeristinfo gaat over een paar minuten om 10 uur open. We vragen aan groepje vermoedelijk Algerijnse jongens of er een bar in de buurt is. Ze lopen met ons mee en wijzen naar een uithangbord. Nou, die bar is al een hele tijd dicht. Wij terug en toevallig zien we een vrouw de toeristinfo openen. Wij naar binnen. Ze geeft ons uitgebreid advies, een stempel in een credencial en nog een credencial de las Huellas. Als je ten minste 4 op de achterkant vermelde plaatsen in 2 autonome regio's bezoekt, ontvang je in Ávila een oorkonde. Van de 17 plaatsen heb ik er al minstens 9 ooit bezocht, maar ja, geen stempel gevraagd.
Uiteindelijk gaan we na een kop koffie pas om elf uur op pad. Er wonen opvallend veel mensen van Noord-Afrika in Beas. De route is niet gemarkeerd. Uiteindelijk vinden we Calle Cartagena en het aansluitende pad. De zon doet z'n best, de omgeving is mooier dan ooit en wij stappen er dapper op los. Dan blijkt al dat gestap deels voor niets te zijn geweest als we een auto met twee werklieden aanhouden. Ze zeggen, dat we moeten teruglopen, en dan ... daar moeten we de brug over. Een markering op de aangegeven kruising is er niet en om de hele dag op GPS te lopen vind ik geen optie. Goed brug over, rechtsaf, de klim kan beginnen. Goed beloopbaar asfalt, stille weg. En zo lopen we een paar uur. Dan zegt een markering linksaf, Hornos 16,8 km. Op de weg rechtdoor staat verderop een kruismarkering ten teken dat de camino hier niet heen loopt. Linksaf dus. Maar dit pad volgend is ook met een kruis gemarkeerd. Voor de zekerheid ben ik verder gelopen tot de aardverschuiving die het pad blokkeerde. Ja, en nu? Rechtdoor niet en linksaf niet. Na verloop van tijd komt er een terreinwagen aan. Riecky geeft een stopteken en vraagt, hoe de camino verder gaat. De man is ter plaatse goed bekend en zegt, dat de route over de steenslag daar, wijzend naar de berg, loopt. Maar het is gevaarlijk, evenals het verderop. Beter is het hier rechtdoor te lopen. Je passeert twee cortigos, de eerste is onbewoond, in de tweede woont Pepe, een oudere man. Daar kun je ook water vragen.
Pepe legt uitvoerig uit, dat we langs de droogstaande beek naar boven moeten. Er was vroeger een pad, waarover herders liepen om hun schapen naar het grasland te brengen of om ze terug te halen. Het is moeilijk, maar het is te doen.
Het eerste stukje was nog een pad te noemen, maar waarschijnlijk is Pepe 20 jaar geleden voor het laatst naar boven gegaan, want daarna volgde een worsteling tussen struiken en bomen. Kapot komen we 1,5 uur later boven. Gelukkig loopt er beneden wel een kleiweg. We zijn er nog niet.
Riecky belt de dichtstbijzijnde Alojamiento Los Valeros op een uur lopen voor een overnachting. Vol. Probeer Cortijo El Soto eens, adviseert de vrouw. Riecky zou zelf altijd plaats maken voor lopers, zegt ze. Het is inmiddels tegen vijf uur.
Beneden ons zien we de cortigo liggen, vanwege een lus op 50 minuten lopen. Bellen lukt niet, want er is geen of heel slecht bereik. Riecky zit er ook doorheen.
Als we op een muurtje zitten bij te komen, kan ze een berichtje naar Cees sturen. Die wil ons wel komen halen.
Riecky begint een praatje met een voorbij komende wandelaarster en legt de situatie uit. De vrouw knikt begripvol. Als ze ons later weer achterop loopt, biedt ze aan ons naar Beas te brengen. Ze woont een stukje verderop. En zo komt het dat we Cees bij hotel Avenida in Beas treffen, toevallig met een bevriend echtpaar. We zijn terug, waar we begonnen zijn.