Pluizen

Ma 13-05-2024 Villalba Baja - Teruel 15 km 09:30-13:20 zon

De knaap brengt ons naar de bushalte langs weg. Hij had gisteren gezegd, dat we omhoog moesten. Omhoog in Peralejos kun je echter naar drie kanten. Het betonnen wachthuisje is zo geplaatst, dat je je eerst een weg door het groen moet banen en vervolgens de bus niet kan zien aankomen, omdat de opening naar de verkeerde kant gericht is. Spaans onhandig. De bus komt iets over negenen aan, keurig op tijd voor het lange traject dat hij aflegt.

In Villalba Baja rijdt hij naar het einde het dorp, terwijl onze route juist aan het begin start. We doen nog een poging om de route op te pakken, maar die strandt na 200 meter. En zo lopen we ruim een km langs de weg. Ook hier staat een vervallen treinstation. Daar zou toch een mooi hostal van gemaakt kunnen worden.

Bij Tortajada staat een man zijn moestuin te doen. Ik vraag hem of er een bar is. Ja, is z'n antwoord, maar ik weet niet of hij open is. Een oude vrouw beheert de bar en opent hem wanneer ze zin heeft. Nou, vanochtend heeft ze die. De vrouw, fors op leeftijd en helder van geest. Twee andere wandelaars komen ook binnen. Als een van de heren een opmerking maakt dat het schoonmaakmiddel dat ze gebruikt voor de bar hem irriteert, geeft ze hem van repliek. Nee, met haar valt niet te spotten. Beter zo, dan wegkwijnen achter de geraniums.

De lucht hangt vol van pluizen van de populieren en de grond ziet er wit van. We volgen de loop van Río Alfambra die bij Teruel uitkomt in andere riviertjes.

Bij de eerste bebouwing van de stad vertelt een man honderduit over de geschiedenis. We komen langs een wat vervallen Franciskanerklooster en de gevangenis. Ook de burgeroorlog komt aan bod. Omdat hij wat binnensmonds praat kan ik hem niet echt volgen en loop daarom zachtjes door. Riecky komt maar niet van hem af. Na een kwartier is hij bij zijn huis en is de interessante geschiedenisles voorbij.

Op de kamer in hotel Plaza aangekomen, blijken er geen twee aparte bedden te staan, terwijl ik dat wel had aangevinkt. Er blijkt geen andere kamer meer beschikbaar. Niet goed, geld terug. En zo komen we na gegeten en gewacht te hebben in Posada Fonda del Tozal terecht, een oud pand, rustiek ingericht en ieder een aparte slaapkamer.

We gaan op zoek naar het busstation, waar we woensdag de bus naar Valencia en Madrid zullen nemen. Doordat Maps de huizen niet heeft ingetekend, lijkt het wel of we door een park moeten. Dat is echter niet te vinden. We vragen het een echtpaar en dat wijst naar een lift. Ga maar mee. De lift gaat zeker 25 meter omhoog. De man loopt naar het glazen uitkijkplateau. Onder mijn voeten kan ik in de diepte de straat zien. Mijn tenen trekken samen. Een daar is het busstation, wijst hij.

Het is met een temperatuur van boven 20 graden uitstekend vertoeven op een terras en dat doen we dan ook, evenals vele andere mensen.