De reis van gistermiddag gaat in omgekeerde richtin, U-bahn 2 en bus 29. Station Hauptwache met zoveel lijnen is toch net wat anders dan Rotterdam-CS. Op zich staat het goed aangegeven, maar na zoveel gangen en bochten weet je niet meer waar je loopt.
Massenheim heeft een kunstroute aangelegd met houten, metalen en stenen sculpturen. Altijd goed voor de afleiding. Die krijg ik ook als ik Bad Vilbel probeer in te lopen. Weg geblokkeerd en geen omleiding aangegeven. Dan maar met TopoGps proberen. Tsja, nieuwe wegen in aanleg en afgesloten. Toch maar doorlopen dan. Bij de Bahnhof is de doorgang van deze kant afgesloten. Verder doorlopen, zo kom ik wel aan mijn beweging, eindelijk kan ik bij de doorgaande weg onder de spoorbaan door. Ik ben in Bad Vilbel op een plaats waar ik niet wil zijn.
De chemtrails (condensatie van de uitlaatgassen) van de vliegtuigen trekken grote x-en in de lucht. Om de paar minuten stijgt er wel een vliegtuig op. Het vliegveld ligt ten zuiden van Frankfurt. Morgen loop ik er langs. Een dag geleden zag ik al een bruinige gloed in die richting. Gezond is anders.
Hoe verder ik richting stad loop, hoe minder vakwerkhuizen ik zie. Kennelijk is strak en modern hier meer geliefd en vermoedelijk zal de prijs er ook mee te maken hebben. Een vakwerkhuis vereist ook vakwerk, en vakmensen die dat soort werk nog kunnen uitvoeren zijn schaars en meestal ouder.
Op de Lohrberg wordt volop door meestal jongeren gerecreëerd. Je hebt er een prachtig uitzicht op Frankfurt.
Terwijl ik een stempel zet op mijn pelgrimspaspoort klinkt er fraai pianospel uit de kerk. De deur ervan is echter dicht. Een vrouw die de gang dwijlt wil me wel binnenlaten. Ik ben amper in de kerk of het pianospel houdt op en zie ik een man de vleugel toedekken met een doek. Hij heeft de vleugel gestemd, karwei geklaard.
De Wartburgkirche heeft een vrijstaande toren, een campanile. Daarin staan bijenkasten. De honing die wordt geproduceerd, wordt ter plaatse verkocht. Ik zoek naar het stempelkastje. Niet te zien. Een vrouw die er een soort winkeltje heeft met Evangelische zaken, komt gelijk met mij aan. Ik vraag of zij weet waar ik het stempel kan vinden. Geen idee. En ze begint te bellen. Na 10 minuten gebel en zoeken geef ik het op en bedank haar. Waarom nou al die moeite voor dat stempel? Wel, dat stempel bevat de tekst 'Ein feste Burg' of te wel 'Een vaste burcht is onze God', geschreven door Maarten Luther, maar veel belangrijker voor mij, het is gespeeld tijdens de uitvaartdienst van mijn vader.
Een vaste burcht is onze God,
een toevlucht voor de Zijnen!
Al drukt het leed, al dreigt het lot,
Hij doet zijn hulp verschijnen!
De vijand rukt vast aan
met opgestoken vaan;
hij draagt zijn rusting nog
van gruwel en bedrog,
maar zal als kaf verdwijnen!
Ik hoop, dat hij er op zijn ziekbed kracht uit heeft gehaald.
Later onderweg bedenk ik me, dat ik misschien wel aan de verkeerde kant van de kerk stond en door de hulp van de vrouw en de plaats van de toren daaraan niet heb gedacht.
Nadat ik in het hotel ben bijgekomen, ga ik de stad in. Moderne hoge glazen gebouwen in het economische centrum. Daar moet ik ook zijn om me te ontdoen van bijna 2 kilo kleding en dergelijke, die ik nog niet heb gebruikt of vermoedelijk niet meer zal gebruiken. Voor 14 Euro wordt de doos met inhoud hopelijk bij mij thuis afgeleverd.
Ik bezoek ook de Kaiserdom, wel een katholieke kathedraal. Kan dat wel als je op de Lutherweg loopt? Ja, dat kan. En het is ook niet zonder reden. Heb ik in Bad Hersfeld, al weer een eeuw geleden, een kaarsje opgestoken voor een overleden vriend, nu doe ik dat voor een ernstig zieke vriendin. Ik hoop dat de behandeling goed aanslaat.
Prachtig geschreven broer, ik ben trots op je. Broer Henk
BeantwoordenVerwijderen