Het verblijf waar ik logeer heet Rhönblick. Nou het uitzicht is werkelijk fantastisch.
Via de bakker loop ik Friedewald uit. Het gaat alweer direct 80 meter omhoog. Gisteravond kwam ik maar niet in slaap. Er was een hoop lawaai. Nu hoor en zie ik waar dat geluid vandaan kwam, de A4. Kennelijk draagt het verkeersgeluid ver.
Er staat een verwaarloosd gebouw met een koepel. Eens was het een sterrenwacht.
Er schiet een ree vlak voor me over het pad. Het zal toch niet achterna gezeten worden door wolven. Straks zien die in mij nog een taai maar smakelijk hapje. In Italië werd ik op de Via Francigena aangevallen door vijf wilde honden. Gelukkig zag de bestuurder van een auto met werklieden het gebeuren en ging stapvoets tussen mij en de honden rijden. Dat leidde mijn belagers af. Toen de auto doorreed probeerden ze het nog een keer, maar vonden het kennelijk te ver.
Op een bord staat:
Zuerst wollte ich das Leben erobern.
Aber es besiegte mir.
Dann versuchte ich, das Leben zu ergründen.
Aber ich verlor mich in seinen Endlosigkeit!
Schliesslich meinte ich, man müsste das
Leben sorgfältig einteilen.
Aber es entzog sich mir!
Dann endlich, zögernd und unbeholfen,
versuchte ich das Leben zu lieben.
Da umärmte es mich mit überwältigender Freude!
Zo is dat. Heb het leven lief en laat het over je heenkomen. Dat is wel gemakkelijk gezegd als je het goed hebt, maar mensen in de Gaza en Oekraïne zullen daar heel anders over denken.
Net voor Kathus ligt een diep gat gevuld met water, het Kathuser Seeloch. Het is een zinkgat dat 120.000 jaar geleden ontstond. 80 meter in doorsnee en 16 meter diep. Er drijft een eiland in bestaande uit wortels en planten, waarop zelfs bomen groeien. Ach, zo'n drijvend eiland is hier misschien een bezienswaardigheid, maar komt in de Nederlandse veengebieden genoeg voor.
Ik hoor geluid van een blaasorkestje. Eenmaal in Kathus aangekomen blijkt het een blaasorkestje op een aanhangwagen te zijn. Met een tractor wordt het orkest steeds 15 meter verplaatst, waarna er weer een liedje wordt gespeeld. Een knaap vraagt aan me of ik een schnapps wil. Die sla ik beleefd af. Ik mag nog zoveel lopen. Bij een tweede orkestje vraag ik of er feest is. Dat blijkt het komend weekeinde te zijn.
Dan kom ik in de bewoonde wereld van Petersberg, wegen en bebouwing waar ik kilometers langs en doorheen moet. Geef mij maar bossen en velden.
Het is druk in Bad Hersfeld. Er is een show met oude auto's.
In de Stadtkirche breng ik het stempel voor een tweede keer per ongeluk ondersteboven op mijn pelgrimspaspoort aan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten