De mis

Reims (rustdag) zonnig

Dat slaapt lekker zo'n ouderwets 140x190 bed. Daar kun je lekker schuin in liggen of zonder op die naad tussen de matrassen tegen je geliefde aan. Tenminste als ze dat nog wil.
Alain ontbijt min of meer met me mee. Hij was bouwkundige, inmiddels gepensioneerd, en heeft veel aan beton gerekend. Toen ik het beroemde viaduct van Milau aansneed, begonnen zijn ogen te glimmen. Hij heeft daar wel wat aan gewerkt, maar jammergenoeg te weinig.
Ik word in Reims afgezet en zij gaan naar de man met speciale honden. Niet dat ze er nog een bij willen, maar ze zijn uitgenodigd.
Om 11 uur is er een mis in de Notre Dame. Het koororgel zet een koraal in. Mijn oudere doch nog immer vitale neef Ton zou hiervan genoten hebben. Dat kon hij vroeger al zo van organist Jan Zwart. Na een voorhouding sterven de laatste klanken uit in een grote terts. Prachtig. Aan de hand van een uitgereikt blaadje kan ik de mis redelijk volgen. Een jonge vrouw zingt voor en geeft de maat aan. Als de kerkvader een keer à capela inzet en de aanwezigen hem volgen, blijkt het orgel, dat later bijspringt wel anderhalve toon hoger te zitten. Even bijtrekken dus. Er is ook een koor aanwezig van jongens in de leeftijd van zeven, acht tot even in de twintig. Ze zingen vierstemming. het klinkt hemels.
Na de mis ga ik een kaarsje opsteken, dit keer voor René, echtgenoot van mijn gewaardeerde collega Jeannette. Als we elkaar zien, hebben we altijd lol. Zo moest hij ook zo lachen om het gedicht dat ik voor het afscheid van Jeannette had geschreven. Zij kun altijd zo streng en precies zijn over gewerkte uren, en zelfs onze chef was daarvan onder de indruk of deed alsof. Prima ingrediënten voor iets moois op rijm. René heeft een zware operatie ondergaan om zijn steeds erger wordende aandoening iets te verlichten en zal de komende maanden moeten revalideren. Ik vraag God om hun de komende maanden bij te staan.
In een achteraf straatje eet ik een lekker broodje kebab. Daar neem ik ook uitgebreid de tijd om de route van de komende week door te nemen en de dagelijkse belevenissen op te schrijven. Wat is de stad trouwens rustig, weinig mensen op de been en geen overbodig geluid en geschreeuw. Bomen ontbreken in het straatbeeld. Soms staan ze in groepjes bijelkaar.
Op de terugweg worden we getracteerd op luchtacrobatiek van acht sportvliegtuigjes. Alain roept enthousiast: een vrille, een looping, een ... Spectaculair blijft het. Dat pak ik als pelgrim toch maar even mee.
Voorafgaand aan de barbecue vindt de prijsuitreiking van de jeu de boule wedstrijd plaats. Daar wordt eens goed de tijd voor genomen. Het is gezellig aan onze tafel. Ik breng het hier zover, dat de gewezen burgemeester me de hand schudt en belangstellend is. In Berkel is me dat nog niet gelukt. Het vlees is behoorlijk doorgebakken, tegen het aangebrand zijn aan. Heel gedisciplineerd helpt ieder na afloop de boel op te ruimen. En dat voor meer dan tachtig mensen.