Blind

Reims - Trépail 22 km 8:45-15:15 uur zonnig 28 graden

Hélène zal me naar Reims brengen. Eerst nog wat foto's, het adres en de belofte om een kaartje te sturen. Natuurlijk, na zoveel gastvrijheid. Onderweg stoppen we even bij een pharmacie, want là-bas heeft grootse vormen aangenomen, hetgeen drastisch ingrijpen noodzakelijk maakt. Met pillen voor boven, onder en een zalf verlaat ik de zaak. Ze kijken niet op een pilletje in Frankrijk. Hélène heeft af en toe het woord overgenomen als de man achter de balie op TGV-snelheid begon door te ratelen. Met al die verschrikkelijke termen raak ik het spoor al gauw bijster. Even buiten het centrum zet ze me af bij het bord '2400 km'. Nog een paar keer zwaaien we naar elkaar, wat een vrouw, wat een gastvrijheid.
De Shiva, een boot uit Nederland, past maar net in de sluis. Hij vaart net zo hard als ik loop.
Shit, letterlijk, door là-bas voel ik het even niet en ja hoor. Gatver, ach laat maar, en daar komt nog iemand ook. Wat kan een mens zich soms ongemakkelijk voelen. Als ik de zaak weer wat in fatsoen heb gebracht en naar het pad ga, loop ik de man van zojuist bijna tegen het lijf. Hé, hij heeft zo'n stok als mijn vader ook had. Hij begint te vertellen. Hij kan nog maar voor 20% zien, heeft geen werk, geen bedrijf wil hem in dienst nemen en in Frankrijk zijn er geen subsidieregelingen om dat te stimuleren. Hij spreekt verschillende talen, het Engels probeert ie op mij uit, en heeft geschiedenis gestudeerd. Geen domme jongen dus, die Cristophe, zou je zeggen. Wat een verspilling van talent. Dat herken ik maar al te goed van mijn vader, niet voor vol te worden aangezien, gewoon omdat je ogen het niet zo doen als jezelf zou willen. 'Wat wil meneer drinken?', werd er aan mijn moeder gevraagd. Ze had wel eens de moed om te zeggen: 'Ik zou het niet weten, maar vraagt u hem het zelf.' Wat moet dat je leven tekenen.
Een man op de fiets werkt de markeringen van de GR bij. Geen overbodige luxe. We gaan telkens over elkaar heen. Bij Verzenay komt hij me achterop om te zeggen dat ik rechtsaf had gemoeten, niet dat het ergens gemarkeerd staat. 'Oh ja, daar in de verte, maar daar kijk je niet als je hier loopt', zeg ik tegen hem. 'Misschien kunt u op deze paal aangeven dat de GR rechtsaf gaat.' Hij knikt instemmend.
Honderden hectaren druiven. Allemaal anders gearceerd, diagonaal, ortogonaal, hexadecimaal, laat maar. Het geeft een speciaal groen kleurenpalet door de verschillende lichtinval. Speciale machines die tussen de wijnstokrijen kunnen laveren, spuiten en knippen ze. Even stoppen, er is een spuiter bezig en je weet maar nooit wat ze spuiten. Voor je weet is je haar uitgevallen.
In het bos wordt de Balade des Faux uitgevoerd. Het is een speurpad voor schoolkinderen en toevallig is er een groep bezig. Op mijn kompas heb ik precies het juiste bospad geprikt en daal ik af naar het centrum van Trépail.
Op nummer 6 is niemand thuis. Na anderhalf uur komt zoonlief van een jaar of veertig op zijn machine thuis. Pèlerin? Kom maar mee, dan kun je je wassen en rusten. Om half zeven komt Viviane thuis. Ze is van het type ma Flodder, iets verzorgder, maar heel aardig. Een rustiek achtertuintje, dat je niet verwacht. Maar binnen is het puinhoop, dat weer wel. Haar kleinzoon schuift mee aan tafel en de maaltijd kan beginnen. Ze heeft naast pasta een reuze omelet met champignons gebakken. Ik zeg haar, dat ik maar een stukje neem vanwege mijn te hoge cholesterol. Viviane stoot steeds met een stok een boven op een kast staande kooi met kanaries aan om de vogels stil te krijgen.