En leid ons niet in verzoeking

Château-Porcien - Reims 28 km 7:40-18:00 zonnig en bewolkt

Het is de tweede dag op rij, dat ik in mijn T-shirt op pad ga. Wat een slecht onderhouden GR. Ik miste kennelijk een aanwijzing, want nu loop ik in een gebied waar ze meren aan het graven zijn. Bij Parigny steek ik het kanaal over om de GR weer op te pakken. De brug hoort bij een sluis, waarvoor een boot ligt te wachten.
Geen succes die GR, het gras reikt tot mijn middel en overwoekert het pad. Ik lijk Bonfire wel met die rare stappen en zo te voelen zit Ankie ook nog op mijn rug. Kijk daar boven ligt een breder pad. Na wat geklauter kom ik daar, maar het is een bonk kluiten en voren. Het schiet geen meter op en ik zie er inmiddels uit als een beest. Bovendien is het fors warm.
Even uitblazen op de brug. Goh, maretak, dat heb je bij ons alleen in Zuid-Limburg. Na Blazy wordt de GR mogelijk nog erger en Bonfire gaat op voor de tweede barrage. De libellen wieken nog steeds voor mij uit.
Asfeld heeft een mooie barokke kerk, église Saint-Didier. Schoolkinderen drukken hun neus door het hek, bonjour vreemde man. Ik vraag een man die de publieke vuilnisbakken leegt, de weg. Hij wijst me die met een eigenaardig hoog stemmetje en zou daarmee zo in het programma van die Belgische presentator kunnen, die zich niet meer kon inhouden tijdens een interview met een man met dergelijke stem.
Hè, ik sta in een boucherie. Oh, ik zie het al, de 'cherie' was afgedekt door het zonnescherm. Een eindje verderop zit ie wel. Heerlijk een flesje Cola voor de vitamientjes, een brood en een gevulde waterfles. Het feestmaal kan beginnen. 'U kunt wel twee stokken gebruiken', zeg ik tegen een eenstokker. De man lacht. Hij is 85, heeft zijn hele leven gewerkt en is nog erg fief. Dat ene stokje mag van mij, ik oefen alvast met twee.
Tijdens mijn lunch komt er een man naast me zitten. Pèlerin? Hij vertelt van de slechte staat van het volgende deel van de GR. Hij heeft er foto's van gemaakt en ze met een brief naar de gemeente gestuurd. Ik moet vanaf daar-en-daar over de weg. Ik besluit maar ineens over de weg te gaan. Het is wel erg warm op het asfalt, maar ik heb mijn buik vol van dat hoge gras. Van mijn broek kun je inmiddels een Provençaals kruidensoepje trekken, het zout hoeft niet te worden toegevoegd.
Tuuut. Een grote grijze auto stopt. Mooie jonge vrouw met interessante zonnebril erin. Meerijden? Ze gaat naar Reims, waar ik morgen ook wil zijn. Is dit een verzoeking? Stuurt de Heer mij deze mooie vrouw met dit aanbod? Zal ik instappen, of moet ik de tocht werkelijk helemaal te voet afleggen. Leest u verder.
Ik pak een zijpad, want de weg naar Brienne is me te druk en de verleiding te groot. Stommerd, denk ik steeds, had toch gewoon ingestapt. Waarom ben je Roomser dan de Paus? Een andere pelgrim had het ook gedaan. Pelgrims in de 16e eeuw zullen ook wel eens een stuk op een paard-en-wagen hebben meegereden. Dat heb ik nou altijd, loyaal zijn aan mensen en omstandigheden. Misschien wel te.
Het zijpad loopt vast in het korenveld. Gelukkig zijn er door een tractor voren gemaakt, waarop ik zonder het graan te knakken verder kan lopen, naar de weg.
Bij Pignicart begint het donkerder te worden, het gaat hard waaien en koelt af. Een onweersbui ontlaadt zich achter mij. De gele tarwe licht op tegen de donkerblauwe achtergrond. Op naar Pontigivart.
Bij een huis hebben vier jongemannen er net hun weektaak opzitten en zijn bezig hun verfspullen op te ruimen. Nieuwsgierig raken we aan de praat. Eén probeert een paar woorden Engels. Het is een mengelsmoesje van vier rassen wat hier staat. Een knaap die op Ali B. lijkt, gaat naar de auto en geeft mij een boekje met het evangelie van Marcus. Er zijn evangelisatiebijeenkomsten op de Boulevard Jules César in Reims staat er achterop.
Bij het café vraag ik naar de overnachtingsmogelijkheden. Driehonderd verderop links is een Chambre d'hôte. Die blijkt echter complète. De madame heeft echter wel een adres in Bermericourt, 5 km verderop. Ik ben moe en wil niet nog eens 5 km lopen. Terug bij het café komt die alleraardigste man weer naar me toe. Ik doe het verhaal en hij wil me wel brengen. Op het adres is niemand thuis. De man weet echter dat de zoon ernaast woont en die is thuis en neemt me onder zijn hoede. Ik bedank de man, die leraar bleek te zijn, hartelijk voor zijn diensten.
Even later zit ik in de keuken koffie te drinken en mijn verhaal te doen. Zijn moeder is echter niet te bereiken. Als zijn vrouw met de kinderen terug is zullen ze wel wat regelen. Nee, warempel, daar is die vrouw van de Chambre d'hôte. Controle, vraag ik. De echtgenote is inmiddels ook gearriveerd en na enig overleg belt ze het Centre International de Séjours, zeg maar de Jeugdherberg, in Reims, waar ik morgen wilde overnachten. Wat een voorgevoel. Ik kan daar echter maar één nacht terecht. Door de vliegshow zijn alle hotels het hele weekeinde vol. Tijdens de autorit naar Reims, toch een behoorlijk stuk hier vandaan, is er een vliegshow bezig. Straaljagers vliegen in verschillende formaties en laten de Franse driekleur in de lucht verschijnen. Spectaculair en Jules, een binkie van vijf, achterin geniet ervan. Met z'n drieën hebben we grote schik. Er is veel file door de aanleg van een tramlijn in Reims. Voor het Centre geef ik haar een paar dikke zoenen.
Als ik een uur later naar het centrum loop, regent het. Ik eet chinees en loop nog even naar de kathedraal. Morgen meer.
Wat een dag. Had ik nou toch niet beter bij die mooie vrouw kunnen instappen? Ik zal het nooit weten. In ieder geval had ik dan deze turbulente ontmoetingen allemaal niet meegemaakt.