Le père

St. Antoine - Lectoure 24 km 7:15-13:00 zon

Om zes uur is iedereen wakker door een wekker. Ik ga er ook maar uit. Van de pot van gisteravond is niets overgebleven, dus moet ik een ontbijtje regelen. De baas is er niet. Ik ga maar gewoon aan tafel voor een gratis ontbijt.
Een prachtige ochtend. Het zonlicht strijkt over de velden en het doet me aan het volgende liedje denken.

Ontwaakt, ontwaakt, de morgen breekt aan
Een stralende zon langs gouden baan

Dat werd gezongen in kamphuis Ingeborg in Leusden waar mijn ouders met hun prille gezin voor de eerste keer in hun huwelijk een weekje vakantie vierden. Het werd gesubsidieerd door giften in de Maranathakerk aan de Hillevliet. Uiteraard stond de week wel gedeeltelijk in het teken van godsdienst. Ik was drie jaar en op een foto, zwartwit uiteraard, zit ik op een krukje in het bos. Volgens mij was mijn jongste broertje Aage bij oma Baars gebleven. Misschien weet broer Henk er nog meer over te vertellen.
Ik loop langs uitgebloeide velden zonnebloemen. De droogte heeft grote scheuren in de aarde achtergelaten, tot meer dan een meter diep. Regelmatig blijven mijn wandelstokken in gaten hangen en ik moet uitkijken ze niet te verbuigen.
Bij Thérèse drink ik een sloot thee. Als Claude en Karl voorbijschuiven, roep ik hun. Het is allemaal een beetje smoezelig en zij is ook niet 100 procent.
Trrriiinngg, Marjolein. Ze vraagt of ik echt doorloop naar Gibraltar, je weet tenslotte maar nooit.
Denis, een Franse knaap, en ik lopen de laatste kilometers voor Lectoure samen op. Het dorp heeft een grote kathedraal.
En wat ik gisterenavond al dacht terwijl ik echt demain soir en à demain heb gezegd, hadden ze me gisteren verwacht. Gelukkig is er nog voldoende plaats bij de Accueil Chrétien. Alles gaat er wel volgens de regels: stokken en schoenen daar. Dit zus, dat zo. Als ik een fles jus en een banaan die ik zojuist heb gekocht, mee naar boven wil nemen, wordt me duidelijk gemaakt: geen voedsel en drinken op de kamers, terwijl ieders rugzak eten bevat, het moet in de koelkast. Mij best.
Charles, Denise en ik krijgen een privé-rondleiding door de schatkamer van de kathedraal. Wat kan die man praten.
Het avondeten. Le père, een man van rond de tachtig, geeft ieder een hand en weet ieders naam te onthouden. Er wordt een blaadje uitgedeeld en het lied erop wordt gezongen. Het voorgerecht komt op tafel, meloenen. De schaal wordt bij mij gezet en ik neem er een schep van en geef de schaal zoals gebruikelijk door. Helemaal fout. Ik moet er mee rond. Ook goed.
Le père begint te praten. Charles en ik hebben een onderonsje. Foutje, welk een onbeschaamdheid, le père spreekt en dan moet je luisteren wordt ons door zijn medewerker duidelijk gemaakt. En le père hoort zichzelf graag praten! Hij neemt 2/3 van de tijd en als ik ergens een hekel aan heb, is dat mensen de onbeschaamdheid hebben om zichzelf zo belangrijk te vinden, dat ze hun gasten niet laten praten. Dat heb ik in Reims gezien, waar ik op een terras een pilsje dronk en naar een Mirage keek. Een Spaans gezin kwam voor me zitten. Een vrouw nam het woord en was niet te stoppen. De oudere mannen begonnen met elkaar te praten terwijl de jongeren verveeld luisterden. Roger kon er ook wat van, maar hij vroeg af en toe nog om een mening. Le père sloeg tot nu te alles, hoe grappig hij na enige wijntjes ook was.