Looptocht naar de vrijheid

Arthez de Béarn - Navarrenx 31 km 7:25-14:35 bewolkt, zon

Goed geslapen. Ik ga als laatste weg, loop graag in het licht. Ik ben tenslotte geen nachtdier.
Ik passeer de mooie Abdij van Sauvelade, waar tevens een gîte is gevestigd. Je kunt er koffie drinken. Dat lijkt me wel, want ik ben ook toe aan wat brood met banaan. Margrit, waarmee ik een stukje heb opgelopen, komt er later bijzitten. Ze kijkt altijd wat melancholiek en haar stem is bedeesd. Ze spreekt alleen Zwitsers-Duits. Voor haar betekent de tocht loskomen van de sleur van thuis en werken. Alleen haar jongste dochter van twintig woont nog thuis. Vorig jaar heeft ze van Genève 180 km gelopen, dit jaar heeft de draad daar weer opgepakt. Ze is nog nooit zo lang alleen van huis geweest, maar ze mist het eigenlijk niet. Dat geldt vaak voor mensen die op pad zijn, die hebben hun bezigheden en denken amper aan het thuisfront.
Margrit kwam tot twee keer toe in een groepje pelgrims terecht, die haar benauwden. Voor Le Puy trof ze een groepje vrouwen, waarvan er een zei, wanneer er gerust en gegeten moest worden en weer verder gegaan. Bij een tweede groepje maakte een man de dienst uit. Weer was ze niet vrij in haar handelen en denken. Ze is er beide keren uitgestapt en in haar eentje verder getrokken. Eindelijk vrij!
Mijn goede tennisvriendin Yvon zei me een paar weken voor de eerste stap, dat pelgrimeren `loslaten` is. Voor mezelf noemde ik het de `Looptocht naar de vrijheid`. Margrit beaamt dit. Het is loskomen van alles wat je houvast bood, daar krijg je geestelijke vrijheid voor terug.
Een kilometer of vijf voor Navarrenx haal ik Denis en Daniel bij. Gedrieën lopen we het laatste stuk naar het café dat de gîte beheert. Een fraai stadje met een oude stadsmuur.
In een café kan ik m'n blog bijwerken, consumptie verplicht. Claude en Karl schuiven voorbij en stellen het avondmaal voor. Ik vind alles goed als het maar geen kaasfondue is en het vet beperkt blijft. Claude maakt kip met rijst, meloen vooraf, yoghurt toe en wijn er bij.