Margrit

Arzacq - Arthez-de-Béarn 30 km 7:15-13:40 bewolkt, regen


'Stukje verderop naar links', zegt de bakker, 'dat komt op het zelfde punt uit.' Zo gezegd, zo gedaan. Links om het meer. Daar zwemmen een paar muskusratten, wel zes. De route gaat eerst door de vallei van de Luy de France en daarna over een heuvelrug. Pittig moet ik zeggen. En dan gaat het weer naar beneden de vallei van de Luy de Béarn in. Arthez ligt weer op een heuvel.
In Fichous zitten Denis en Daniel op een bankje op het kerkhof te eten. Lekker rustig moet je maar denken. Ik ga er bij zitten.
Bij Urzan begint het te regenen. Dat is toch al weer een paar weken geleden. En zo staan Claude en Karl, die de route hebben afgesneden, faux pèlerins, en ik ons in de regenkleding te hijsen. Dat loopt niet lekker, je zweet als een otter en gaat stinken. En later heb je het probleem om alles droog te krijgen.
Mooie gîte met wederom een leuke dame die het stempel zet. Ik kook macaroni voor ons vijven, Claude snijdt uien, knoflook en tomaten, de rest doet na het eten de afwas.
Na het eten bel ik naar huis. `Marjolein`, klinkt het slaperig, ze werkt al weer een week en ligt uitgeteld op de bank. Zondag gaat ze met een groep buren varen.
Later heb ik een gesprek met Margrit, een Zwitserse vrouw. We noemen haar al de vriendin van Karl. Dat is lekker Daniel, die whiskey, wil je een glaasje, nou, als je wat over hebt. Ze heeft vorig jaar 180 km gelopen, vanaf Genève. Dit jaar loopt ze vanaf dat punt naar St. Jean Pied-de-Port. In het begin vond ze het eng in haar eentje als vrouw. Bang overvallen te worden of de weg kwijt te raken. Ze vindt het voor Le Puy ook anders dan erna, te veel mensen om te kunnen denken.
Claude komt de natte was halen om in de droger te doen. Die blijkt echter op slot. Als ik naar de wc ga, voel ik de warmte van de boiler. Dat is de oplossing. Claude lacht erom. Hij pakt een stuk touw, dat ik in de wc bevestig. Daarover hangen we onze natte was en naast de boiler plaatsen we onze schoenen.