100 km

Triacastela - Ferreiros 29 km 7:45-15:30 bewolkt, zonnetje

Ik sliep met vier jonge vrouwen op een kamer, dat doen niet veel mannen me na, geen gesnurk en laat opstaan. Wat een zegen.
Ach, het begint weer met een stijging. Wat een vieze dorpen toch, die koeiestront overal op de weg en paden, en tegen de huizen. Af en toe een hogedrukspuit zou geen kwaad kunnen. Geen wonder dat de kinderen hier niet willen wonen. Het is verder een prachtig berggebied en een rustige ochtend. Ik haal Vanesa in en na een ´dag´ loop ik voorbij.
Sarria is een grote plaats met veel winkels en druk verkeer. De touristinfo vertelt me waar er een optica, een opticiën, zit voor een nieuwe bril. De eerste heeft alleen dure brillen, ik zoek gewoon zo´n wegwerpding van 4 Euro. Een paar winkels verder hebben ze goedkopere, maar bij de meeste zit er een barst in het glas. Geef me dan de goedkoopste maar, en voor 10 Euro kan ik weer zien waar ik moet lopen.
Na Sarria is het ploeteren over keienpaden die blijven glooien. Bij een restaurant zitten weer vele bekenden. ´Waar overnacht jij?´, is dan steevast de vraag. Ik in Ferreiros. Daarbij passeer ik de 100 km paal. Als ik de herberg binnenkom, schrijft Vanesa zich net in. Het is allemaal pover, maar voor 3 Euro heb ik een dak boven m´n hoofd.
´s Avonds eet ik alleen in een restaurant een stukje verderop. Op de TV is een programma bezig, waarbij een gezinsprobleem publiekelijk wordt opgelost. Gefrustreerde dochters en een moeder die ook allemaal niet weet wat ze heeft gedaan. Leuk om je avond te beginnen. Als ik mijn seconde niet helemaal opeet, maakt de vrouw er een opmerking over. Ik had echter een enorm bord met spaghetti.
Vanesa zit op de trap haar zonde te overdenken. Ik ga bij haar zitten en vraag waarom ze gisteren in de kerk in tranen schoot. Ze moest aan thuis denken, aan haar vader en moeder.