Het gras van de buren

Carrión de los Condes - Terradillos de los Templarios 27 km 7:20-13:05 zon

Als een echte officier doet Bill om kwart voor zeven het licht aan: opstaan luiwammesen! Hij is het gepriegel in het donker zat.
Hé, het regent niet, sterker nog, het is helder en koud. De meteo zit er goed naast. Nu is het stukje Spanje waar ik loop net zo groot als Nederland, dus het kan best dat het elders wel regent. Ik vermoed dat we in het centrum van de depressie zitten, want het waait nauwelijks. Hoe dan ook, ik ben blij.
Er is een kaarsrechte streep getrokken vanaf Carrión naar Calzadilla de la Cueza en daar lopen we dan, pelgrims als pinguïns achter elkaar. In het begin gaat het over asfalt en we lopen iedereen voorbij, dan is het asfalt op en worden de benen 12 km lang gemarteld door het pad met ongelijke kiezels. Mijn benen voelen aan als rubber. Door mijn schoenen voel ik al aardig wat van de ondergrond, laat staan de pelgrims die op veredelde gympen lopen.
Daar snapt een Spanjaard hoe geld te verdienen is. Zet een caravan met wat zitjes in het land op zo´n 6 km lopen over een slecht pad en het geld stroomt binnen van de pelgrims die denken; ´Koffie!´.
In Calzadilla, na een wandeltocht van nog eens 8 km, vindt iedereen het weer tijd voor een stop en we ontmoeten de Japanners, Bernard, Bill en Beverly en nog een paar bekenden. Een jonge Duitse knaap wordt in zijn lip gestoken door een wesp als hij een hap van een reep chocola wil nemen. Dat heeft Claude destijds ook gehad met een slok bier uit een blikje waarin een wesp was gekropen. Met een zak ijs probeert de jongen de schade te beperken.

Het spoor dat Claude volgt, lijkt wel vlakker dan het mijne. Als ik echter overstap blijkt dat helemaal niet het geval, de zon zorgde ervoor dat de oneffenheden wegvielen. Dat is ook zo met het gras van de buren, dat is altijd groener dan je eigen mat, maar de buurman weet wel beter. Mensen denken vaak dat de ander het beter heeft dan zij zelf, maar elk huisje heeft zijn kruisje. Dat kind dat het stel zo graag wilde, is er nooit gekomen, ze wonen nu in een prachtig huis en gaan veel op vakantie. Het uiterlijk vertoon, verbergt de innerlijke ellende. De goede baan van die vriend met die vele buitenlandse reizen maskeert de onvrede die hij met zijn vrouw heeft. De gevatheid van die vriendin vervangt haar verlegenheid. En zo kan ik doorgaan. Wees blij met wat je hebt en wat je bent. Mijn moeder zong vaak ´Tel uw zegeningen´. Een waar woord.

Na de rustpauze loopt Bernard met ons op en als Claude een sanitaire stop maakt, lopen we de rest met zijn tweeën. We hebben het over Canada, het sociale systeem, immigratie, ach eigenlijk over alle leuke onderwerpen die het tijdens een koffiepauze goed doen.
De auberge is perfect, goede vriendelijke ontvangst, ik kan de tweepersoons kamer nog ruilen voor de helft goedkopere vierpersoons, de ruimten zijn schoon en mooi, de bedden goed. Zo hoort het. Later krijgen we er twee Mexicaanse kamergenoten bij.
Na de dagelijkse bezigheden van de pelgrim ga ik met Bernard een kijkje nemen in de andere auberge. Daniël zit er op het terras bij te komen en we drinken wat. Aan een Italiaans meisje vraag ik hoe het met haar blaren is. Ze heeft er vier en last. Een schatje is het.
Tijdens het avondeten zitten we met zijn drieën aan tafel. Het is smakelijk en gezellig. Een aanrader voor de pelgrim.