Imagine

Agés - Burgos 21 km 7:15-13:15 bewolkt en zon

Claude is de laatste dagen wat minder gestrest en staat op een normale tijd op. We hebben nu al een paar dagen vooraf gereserveerd, dat kan alleen in privé auberges die iets duurder zijn.
Het is weer zoeken waar de camino verder gaat. Na een rondje dorp vinden we de aansluiting. Er waait een koude oostenwind. Het gaat weer de hoogte in over een met stenen bezaaid pad. Goed om wakker te worden. Op de Matagrande staat een kruis en er liggen grote cirkels van kiezels. Bij de spiltsing kan de camino naat links en rechts worden gevolgd, wij kiezen links via Villalval. De kerk in het plaatsje is behalve de muur met de klok ingestort.
Na een bak koffie en een heerlijk broodje met vla en chocola wordt het een saaie tocht over wegen, door wat verpauperde dorpjes, langs de snelweg van Logrono naar Burgos, het vliegveld, het industriegebied en de voordorpjes van Burgos. De camino steekt de weg over, maar een Spanjaard zegt dat we beter de weg kunnen blijven volgen want die gaat direct naar het centrum. Het is een fors eind door de stad ploeteren. Claude zijn benen doen het de laatste dagen niet zo en een dagje rust kan geen kwaad. We hebben een kamer voor twee nachten gehuurd.

Stel je eens voor
een wereld zonder hemel en zonder hel
dat er geen landen zijn en geen godsdiensten
dan valt er nergens voor te vechten
Als niemand meer iets bezit
en er geen honger meer bestaat
alleen een saamhorigheid onder de mensen
die hun leven in vrede willen leven
Wat moet dat mooi zijn

Deze droom had John Lennon op 31-jarige leeftijd. Misschien wat naïef, zingt hij zelf, maar een betere wereld dan de huidige moet mogelijk zijn. Meer mensen hadden een droom, denk maar aan Martin Luther King, die het met de dood heeft moeten bekopen. Gelukkig is zijn droom voor een deel uitgekomen en hebben de negers het in de V.S. het een stuk beter gekregen. Vechten voor een droom kan geen kwaad.

In de stad treffen we alle bekenden weer aan, waar slaap jij, wat doe je morgen, heb je die gezien? Ook Karl en Wolfgang komen even aan tafel. ´Dat ging goed hè, gisteravond?´, zegt Karl enthousiast. Ze nemen woensdag het vliegtuig naar huis. Geen mondharmonica meer.
Ik stel voor voor het avondeten even op het plein te gaan kijken of er nog bekenden zijn, en zowaar, Patrick de Nederlander uit St. Jean Pied de Port, Daniel, Frederic en Denis. Dat had ik niet verwacht.