Kampvuurmuziek

Belorado - Agés 27 km 7:15-13:50 zon

In het donker loop ik over het dorpsplein naar het zuidwesten via de straatjes het dorp uit. Lange tijd loopt de camino langs de weg. Het gaat omhoog over een heuvelrug van ruim 1100 meter. Een monument geeft het begin van de Spaanse burgeroorlog aan: 1936. Een groep Amerikanen laat zich dat door een gids vertellen. Het gaat inmiddels al kilometers door een eikenbos en er volgen er nog vele. Er is een kaarsrechte lijn getrokken door het bos, niet zo opwindend dus.
In San Juan nestel ik met naast een paar Amerikaanse meiden aan tafel. Ik ken ze al een paar dagen van Hola, Hello enzo. Ze gaan net als wij door naast Agés. San Juan de Ortega heeft alleen een Klooster, kerk en de auberge te bieden. De bus staat te wachten op de Amerikaanse toeristen.
Op het hoogste punt tussen San Juan en Agés is het uitzicht fenomenaal. Agés zelf is geen dorp waar je wild van wordt. De privé auberge is wat aan de krappe kant voor de hoeveelheid mensen, wel schoon en van goed sanitair voorzien. Als we betalen vraag ik de schoonheid die het stempel uitdeelt of ze een gitaar heeft. Ja, maar na het avondeten. De tijd wordt gevuld met schrijven, praten, hangen en bekijken. We eten, een verrassing: salade, paella en ijs.
De gitaar komt er aan. Ik krijg hem niet echt goed gestemd, maar dat kan de pret niet drukken. Karl zet een blues in op zijn mondharmonica en ik rammel wat op de gitaar mee. Het klinkt leuk en het applaus is ernaar. Een wat apart uitziende Amerikaanse vrouw, die met haar moeder de camino loopt, voorspelt enkele mensen aan de hand van tarotkaarten hun toekomst. Zij gaan met een blij gezicht weg. Daarna spelen we kampvuurliederen, wat Beatles, wat Duits werk met Karl op de gitaar, en af en toe zingt iedereen mee. Beregezellig, jammer dat het kampvuur ontbreekt.