Indianenverhalen

Santo Domingo - Belorado 26 km 6:45-11:50 zon

Natuurlijk weer gesnurk. Als er één op de tien mensen snurkt, waarom ligt die dan altijd op mijn kamer? Een paar tips van kenners: drink geen alcohol, rook niet, en eet je niet rond. Zijn maat stoot hem regelmatig aan. Ze staan tegen de regels van het huis om half zes op. Wat bedoel je zachtjes? In de kamer naast me begint een vrouw haar hobby al vroeg uit te oefenen: praten, veel en hard, al zal ze daar zelf anders over denken. Iedereen is wakker.
Ik sta ietsje later op, wastafel vrij, wc vrij, plaats in de eetkamer, in het licht je rugzak inpakken, en dan maar een kwartier later buiten staan. Oeps, ik zag een gele pijl in het donker niet en nu moet ik toch gauw een halve kilometer om.
In Villamayor zit ik met een paar Duitsers aan tafel bij te komen. Ze doen de tocht vanuit Trier in etappes. Hun plaats wordt ingenomen door een Amerikaans stel, hij heet Bill, we spraken elkaar onder het ontbijt al.
Claude aan de telefoon, hij heeft een plaats gereserveerd in een auberge in Belorado. Dan heeft hij hard gelopen, want ik mag er nog vier. Later hoor ik zijn verhaal. Hij heeft niet geslapen doro het licht, geluid en de vele mensen die naar de wc gingen. Om drie uur is hij op een bank in de ontspanningsruimte gaan liggen en om vijf uur is hij gaan lopen. Zo kan ik het ook.
Een leuke ontvangst, 22 bedden in één ruimte, goed en voldoende sanitair, avondeten en ontbijt. Wat wil je nog meer?
Na de opfrisbeurt ga ik m´n blog bijwerken. Wat staat het geluid van de muziek akelig hard, ik kan me nauwelijks concentreren.
De kerk staat aan het grote dorpsplein. De kerk wordt gerestaureerd en er ligt een grote laag bouwstof op het afgedekte interieur. Ik ga op een terras zitten om mijn belevenissen van de dag te noteren. Daar staat Markus, een Duitse knaap, voor mijn tafel. We kennen elkaar uit de Nederlandse hut in Puenta la Reina. ´Pilsje?´, vraag ik. Hij gaat er twee halen. Even omschakelen naar het Duits.

Mijn broertje Aage en ik liggen op onze buik over de rand van ons bedeinde ademloos te luisteren. Broer Juul heeft zijn plastic figuurtjes, allerlei vee, die je kreeg bij de Leeuwenzegelmargarine, en Indianen en cowboys opgesteld en vertelt een spannend verhaal. De Indianen kunnen zich ternauwernood met hun pijl en boog tegen de cowboys verweren en nu is hun opperhoofd zelfs nog gewond geraakt. Hoe zal dat aflopen?
Juul leest veel verhalen over de Indianen Sterke Boog en Zwarte Adder. De avonturen worden in zwart en rood gedrukt op krantenpapier. Ik probeer ze ook wel eens te lezen, maar dat kan ik nog niet goed, ik kijk meer plaatjes.

Het avondeten is gemeenschappelijk. Dat is al heel gezellig. Aan onze tafel zitten het Canadese stel Bernard en Anny, en Karl en Wolfgang, twee Duitsers. Ik krijg het kleinste portie sla en maak daar een grappige opmerking over. Ik krijg maar één moot, zij een grote, vis en de anderen twee, weer een opmerking. Ook mijn stuk ijs is verreweg het kleinste. Iedereen lacht, maar ik krijg er wel yoghurt bij. Goed gegeten en gelachen.
In de tuin gezeten pakt Karl zijn mondharmoncia en wij proberen er bij te zingen.