Who wants to live forever?

Villafranca del Bierzo - La Faba 25 km 7:30-13:15 zon

Iedereen vlucht de herberg uit. Ik eet rustig mijn muesli met de melk, die ik gisteravond in het restaurant heb gekocht, nadat ik de serveerster aardig heb aangekeken. Daar loop ik wel een paar kilometer op.
Wat een geklooi in het donker. Bij de splitsing kies ik voor de oude route, de nieuwe gaat steil omhoog en is niet goed gemarkeerd. Dat moet ik niet hebben zo ´s ochtends vroeg.
De oude route loopt wel langs de oude autoweg en het pad is afgescheiden met betonblokken. Veel verkeer is er niet, dat rijdt over de nieuwe weg.
In Trabaledo is het tijd voor koffie, fair trade koffie. In de bar vraagt de vrouw na mijn ´un gran café con leche´ met een onvervalst Rotterdams accent ´Nederlander?´ Haar partner is een Spanjaard die in 1964 als jongetje in Crooswijk is terecht gekomen. Hij praat ook plat. Mooie zaak, goede muziek en spullen.
´Tamme kastanjes´, zeg ik een stel Quebecsen passerend, ´die kun je eten, roosteren of koken, lekker bij wild.´
Daar komt een man me tegemoet, hij draagt een wel 150 cm groot kruis met Jezus over zijn borst. Hoog boven zijn mannen met een grote graafmachine een nieuwe weg tegen de berg aan het aanleggen.
Onderweg zie ik een begraafplaats, het is niet de eerste natuurlijk, maar ik maak er een foto van. De graven lijken hier op ladenkasten, vier boven elkaar en zo breed als nodig is. In de nissen worden de kisten bijgezet. Voor mij mist het de plechtigheid van het zakken van de kist en het dichtgooien van het graf. Dat is echt begraven.

Freddy Mercury schreeuwt het uit ´Who wants to live forever?´ Ik heb een wat bedeesdere versie op een Aangenaam Klassiek CD. Wie wil er voor eeuwig leven? Op mijn reis ben ik iemand tegengekomen die dat wil, Gera. Zij weet het zeker, na dit aardse bestaan is er een eeuwig leven voor wie in Hem gelooft. Als ik alle ellende op deze aardbol zie, zou ik het leven hier nog geen dag over willen doen. Nee, ik ben niet somber, denk niet aan een touw, maar kijk maar eens goed om je heen, zie je echte vreugde? Na de financiële crisis ontstaat er zekeer een energiecrisis als China en India op ons consumptieniveau gaan meedoen. Dat leidt ongetwijfeld tot schermutselingen.

Het wordt wel eentonig die kilometers achter het beton. Bij een volgende stop Vega de Valcarce tref ik een Duitse vrouw uit het Schwarzwald. Ze loopt veertien dagen van Astorgas. Stefani heet ze, alhoewel ze altijd Stefi wordt genoemd.
Daar komt een blonde jongen gitaarspelend me tegemoet. ´Mag ik?´, vraag ik en speel wat. Hij heet Ruud, loopt van Le Puy naar Santiago en nu weer terug. Toch ook goed voor 3000 km. Het is een zeer onzekere jongen. Op het moment dat ik wat over de meiden van de laatste dagen vertel, komt Rita net langs. Je snapt het niet, die jongelui met al die problemen. Wat hebben wij als generatie verkeerd gedaan? De druk is tegenwoordig zeker te hoog. Alles wat telt is tijd en geld. Of mensen daardoor afbranden is kennelijk niet interessant.
La Faba albergue staat er op een bord, eerst afdalen, dat gaat nog, dan stijgen, nou dat is een categorie 1, zeg maar een pittig pad. Mijn benen hangen als jojo´s onder mijn lichaam en het vocht stroomt er langs. Een mooi albergue, dat wel, op een mooie, zeg maar bijzonder mooie plaats.
Een Japanner die ik al enige dagen tegenkom, vraagt of hij bij me mag aanschuiven. Natuurlijk, waarom niet? Hij spreekt heel gebrekkig Engels en dat is jammer, want tot een echt gesprek komt het niet. Ik probeer bijvoorbeeld linksom, rechtsom, achterlangs te vragen wat voor werk hij heeft gedaan, hij is retired, maar een antwoord komt er niet uit.
Het is lekker weer, ik pak de gitaar en speel nog wat. Verschillende mensen komen er bij zitten en genieten.