Consultatiebureau

Molinaseca - Villafranca del Bierzo 32 km 7:30-15:00 zon

Wat een scheldpartij naast me, de Spanjaard gaat uit z´n dak omdat zijn bovenbuurman wat onhandig uit bed stapt. Daar kan hij geeneens wat aan doen, want hem mankeert wat. De Spanjaard stapt scheldend uit bed, pakt scheldend zijn rugzak in, loopt scheldend naar beneden, en gaat scheldend naar buiten. Ook goedenmorgen!
In de eetzaal vraag ik de bediende om een kom en een lepel om mijn muesli te kunnen eten. De oude man doet net of ie het niet begrijpt en ik doe net of ik gek ben en vraag het opnieuw. Hij wil mij een ontbijtje aansmeren voor drie Euro voor drie stukjes stokbrood met wat jam. Daar kom ik het tuinpad niet mee af. Ik houd vol en de man achter de balie, zegt tegen de oude dat hij me spullen moet geven, wat hij mopperend doet.
Ponferrada is een grote plaats. Ik pak de alternatieve route van de weg af door wat dorpjes heen, dat is heel wat prettiger lopen. Bij de ruïne kom ik Clemens en Rita tegen. Hij stuurt de laatste dagen zijn rugzak met een transportdienst naar het volgende adres, maar dat gaat wel eens fout, zo ook nu. Hij is daardoor verplicht 7 km verder te lopen, dus 39 km, wel erg veel. Ik haal Mieke en een Duitser in. Bij een groep druivenplukkers biets ik een tros met de woorden dat ik wel wil helpen ze te proeven. We krijgen een overvloed en ze zijn lekker.
In Camponaraya zie ik een jong stel met een peuter. Het zijn Denen met een meisje van 14 maanden, dat in de kinderwagen zit. Ze hebben een geweldig tempo. Ik zou daar toch niet aan beginnen, dan waren onze bootreisjes met m´n schoonouders wel rustiger, alhoewel ... Later zie ik ze nog eens terwijl het meisje de borst krijgt. ´Alle respect´, zeg ik.
Daar staat weer heel wat Fruit du bon Dieu. Rita heeft een plastic zak vol, wat dat betreft houd ik het bescheiden. Bij een fruitverkoper koop ik een nectarine en oefen ik m´n Spaans.
Vanaf Cacabelos gaat het stijgen, allemaal niet zo verschrikkelijk maar de zon weet hier nog van wanten en het stijgen gaat over in dalen en weer in stijgen en weer in ... Het landschap is mooi met die glooiende wijngaarden.
Ik pak de eerste herberg die ik tegenkom, dat blijkt de Municipal, niet al te veel comfort voor niet al te veel geld.
Hé Simon, jou heb ik een tijd niet gezien, waar kom je vandaan? Ja, ik kon je niet bijhouden. Zie je die machovader met z´n dochtertje, dat amper een pasje kan zetten, pronken. Ja, het is zondag en in Spanje betekent dat familiedag. Het Plaza Mayor is een komen en gaan van mensen. Een echtpaar, zij loopt mank, het lijkt wel of haar ene been wat korter is dan het andere. Links zitten drie mannen lol te schoppen onder een pint. De serveerster weet er wel raad mee. Voor de achtste keer loopt er een knaap met een laptop voorbij. Een paar leuke meiden met gezichtsbedekkende zonnebrillen gaan voor me zitten. Even later komen er binken bij, maar het gesprek vlot niet zo. Het terras loopt vol met pelgrims die willen eten en lokale bevolking die aan de drank gaat.
Ik stuur een SMS naar Claude om te melden waar ik ben. Hij is in Triacastela en morgen in Sarria. Hij heeft pijn aan zijn rechterbeen. Geen wonder, hij heeft wel erg lange etappes gelopen zie ik in mijn boekje.
Anja komt bij me zitten terwijl ik aan een pastasalade bezig ben. Ik heb haar vandaag met de Amsterdammer Hans ontmoet. Ze zit op school, eigenlijk is ze daar al iets te oud voor, ze weet niet wat ze wil, zou de camino een oplossing bieden? Ze heeft er
van school speciaal verlof voor gekregen. Wat hebben al die jonge mensen toch? Ik kan wel een consultatiebureau beginnen.
Er komt een horde auto´s van de Renaultclub voorbij. Er rijden toch al veel auto´s over het plein omdat dit de doorgaande weg is. Na achten vullen steeds meer Spanjaarden het straatbeeld en daarmee neemt het stemgeluid fors toe.