Last afleggen

El Ganso - Molinaseca 33 km 7:35-15:15 zon

Het ontbijtje was bij de prijs inbegrepen. De zonsopgang is mooi en zet het dorpje in een oranje gloed. Ik haal langzaam de rest in en als laatste Vanesa in Rabanal, een leuk dorpje. Dan gaan we stijgen naar Foncebadon, waar ik wat drink en eet bij de herberg. Er wordt een bus wandelaars uitgelaten, die naar het Cruz de Ferro gaan, waar ik zo´n 2300 km heb gelopen.
Ik had me het kruis groter voorgesteld. Het is een ijzeren kruisje boven op een houten paal die in een berg van kiezelstenen staat. Ik kom er tegelijk met Vanesa aan en zo kunnen we foto´s van elkaar maken. Ik heb uit de tuin van de St. Jacobuskerk in Kethel, waar ik de pelgrimszegen ontving, met medeweten van de pastoor, een steentje meegenomen. Daarop heb ik mijn naam gezet. Dat steentje draag ik de gehele weg met mij mee als symbool van de last die ik in dit leven met me meedraag. Dit steentje leg ik nu bij het Cruz de Ferro neer en daarmee bevrijd ik me van die last.
Het kruis staat op 1504 meter en is waarschijnlijk het hoogste punt van de camino. Even verderop ligt er volgens de kaart een hoger topje van 1532 meter, maar het is me niet duidelijk geworden of we daarover heen zijn gelopen.
Dan begint de afdaling naar Molinaseca op 603 meter over een soms echt steil stenig pad, een aanslag op je benen, voeten en tenen. Ik houd er ook wat schaafplekken op die laatste onderdelen aan over.
Molinaseca, droogmolen of de droge molen, ik heb ´m niet gezien zo droog, is een leuk plaatsje, een lange gezellig straat met winkeltjes en bars, fraaie huizen en nog wat bezienswaardigsheden. De albergue is prima, zo zouden ze alle moeten zijn. Grote ruimten, goed sanitair, wat een verschil met gisteren en dat voor 7 Euro. Ook Clemens en Rita overnachten er na enig aarzelen.
Aan tafel zit ik tegenover Mieke, een vrouw van mijn leeftijd die ik een geleden heb ontmoet, maar nooit echt heb gesproken. Ze liep de camino eerste met een Duitse man, Walter. Hij leek op haar twee jaar geleden overleden echtgenoot en zij leek op zijn zus. Na een week zeiden ze elkaar gedag, maar kwamen elkaar toch weer tegen en zijn zo tot 11 september samen verder gegaan. Dat is de overlijdensdag van haar man. Ze heeft toen in een kerk opnieuw afscheid van hem genomen en ook van Walter.