In de voetbalsport verdienen velen er een dikbelegde boterham mee, met voor- en nabeschouwingen. Ik zal het kort houden.
Het is een mooie tocht geworden met vele ontmoetingen en ervaringen. Voor mij zit er een duidelijke knip tussen de weg voor Le Puy-en-Velay en het deel erna. Voor Le Puy was ik alleen onderweg, slechts een enkele keer heb ik een pelgrim ontmoet. Hoewel vele pelgrims op Noord-Frankrijk afhaken, die uitgestrektheid, het alleen zijn, heb ik ervan genoten. Ik moest veel meer regelen, de overnachting, waar kan ik voedsel kopen of mijn blog schrijven, de ontmoetingen en contacten, en de mensen in de dorpen begonnen vaak spontaan een praatje. Ook de verhalen in mijn blog vind ik daarvan getuigen. Na Le Puy werd ik omgeven door hordes pelgrims en kon ik nauwelijks een rustig plaatsje vinden om te schrijven, en als er al internet beschikbaar was, dan stond er wel muziek loeihard boven m'n hoofd te bonken of mensen in m'n nek te hijgen. Niet bevorderlijk voor een poëtisch verhaal.
Veel pelgrims lopen alleen, soms lopen ze een tijdje met elkaar op, maar dan gaat ieder toch weer zijns weegs, op zoek naar ... In een café en in de herbergen kwam je elkaar dan weer tegen. Dat leidde vaak tot gezamenlijke maaltijden, veel lol en af en toe samenzang bij een gitaar.
Ik heb met vele pelgrims gesproken. Soms waren het hele droevige verhalen, waarvoor mensen de weg liepen: een doodzieke dochter, een pas verbroken relatie, maar ook om godsdienstige of spirituele redenen, een beslissing te overwegen voor hun carrière, of gewoon om even de benen te strekken en weg te zijn uit de sleur. Vaak was het een combinatie van. Ik heb het wel eens de 'Tocht naar de vrijheid' genoemd, de vrijheid om te kunnen denken, je gedachten te kunnen ordenen, alles zelf te kunnen en moeten doen. Door het tijdschema van mijn pelgrimvriend Claude kwam mijn vrijheid in het gedrang. Na een paar dagen gedwongen rust kreeg ik die weer terug, met alle mooie ontmoetingen van dien. Jammer, dat we elkaar net niet in Santiago hebben gezien.
Het weerzien met andere pelgrims was hartverwarmend, sommigen lachen breeduit, anderen huilen, een emotionele ontlading, maar de betekenis is hetzelfde: 'Ik ben geslaagd waarvoor ik de tocht liep'.
Een woord van dank wil ik richten aan alle mensen die mij voor, tijdens en na mijn tocht hebben ondersteund met bemoedigende woorden, e-mails, kaartjes en adviezen. Ze gaven mij het gevoel van verbondenheid en medeleven. De vele positieve reacties op mijn blog heb ik als zeer stimulerend ervaren. In de komende maanden wil ik de verhaaltjes bundelen tot een boek.
Speciaal wil ik bedanken de mensen die mij geheel belangeloos hebben voorzien van eten en een slaapplaats: Victor et Marylène (Les Bosceilles, België), Alain (Launois, Frankrijk), Hélène et Alain (Villers-Franqueux, Frankrijk) en Roger (Bar-sur-Seine, Frankrijk).
Surtout, je voudrai remercier tous les gens qui me ont généreusement fourni de la nourriture et un endroit pour dormir: Victor et Marylène (Les Bosceilles, Belgique), Alain (Launois, France), Alain et Hélène (Villers-Franqueux, France) et Roger (Bar-sur-Seine, France).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten