Handicapés

zondag 24 juli Coole - Corbeil 19 km 10:05 - 16:00 zonnetje, veel wind

De PC is zeer traag. Ik vraag Monique of ze het goed vindt, als ik daarvoor CCleaner installeer. Ze vindt alles best, het kan alleen maar beter worden. Ik haal een paar honderdduizend temp-bestanden weg, dat geeft lucht. De foto's worden gekopieerd en ik blog de eerste dagen van mijn looptocht. Je loopt er zo een aantal achter. Als we om even tien uur met de rugzak klaarstaan om te vertrekken, zit Monique met haar moeder, zwager en diens vrouw slakken schoon te maken. Na het vangen worden ze eerst een week in een bak gezet zonder voedsel, dan zijn ze leeg van binnen, daarna gekookt, uit hun huisje gehaald als ze er van de pijn al niet zijn uitgekropen, in de azijn gezet, en nu wordt de slijmvoet, het grootste deel van het beest, verwijderd. Het sausje moet ze dadelijk op smaak brengen. Ik vind het maar een vieze bedoening, die Fransen eten ook alles, zeg ik, waarom zij hartelijk lachen. We bedanken hun uitgebreid voor alle gastvrijheid.
De Voie Romaine gaat weer gewoon verder, steenslag, steenslag en nog een paar keer, zo ver je kunt kijken. Zou er ooit een cohort Romeinen hebben gelopen?
Af en toe vliegt er een kudde patrijzen op. In Schotland maken ze er whisky van: The Famous Grouse.
Na 2,5 uur doemt Le Meix-Tercelin op, alwaar we via Monique in het tehuis voor gehandicapten 'Les Antes' kunnen eten. In de wijde omgeving is hier geen enkele voorziening. Een uiterst vriendelijke, zeer donkere man staat ons op te wachten. Hij stelt ons voor aan verschillende mensen van de keuken. Ook gehandicapten werken hier mee en zijn nieuwsgierig waar we vandaan komen. Nadat we voorzien zijn van een dienblad met een vorstelijk maal schuiven verschillende mensen bij ons aan tafel. Uitgebreid worden we ondervraagd, terwijl ook wij vragen hebben. Er wonen 72 geestelijk gehandicapten, die gewoon meedraaien met de werkzaamheden. Ze komen uit het gehele land en zijn tussen 24 en eind vijftig jaar. Onze gastheer wil volgend jaar ook naar Santiago lopen, vanaf St. Jean.
Als we in de koffieruimte nog wat drinken komt de directeur. Terwijl hij met Claude babbelt, kijk ik gefascineerd toe hoe een aantal gehandicapten dvd's komt terug brengen en lenen. De directeur geeft ons een rondleiding door het hoofdgebouw. Het ontbreekt aan niets: een uitgebreide fitnessruimte, een bioscoopzaal en een als feestzaal gebruikte kerkzaal.
Rugzakken weer om, handen schudden en bedanken, en weer verder.
De harde zijwind in de open vlakte drukt me regelmatig als een kerkhaan om en maakt het lopen lastig. We passeren de 100 km grens.
In Corbeil wacht ons in de mairie een ruimte met pingpongtafel, zonder matrassen, douche of kookgelegenheid. Dat wordt dus stinkend naar een hard bed, zonder warme drank. De maire die later binnenkomt, brengt uitkomst. Zij is de eerste vrouwelijke burgemeester hier sinds Napoleon en heeft aan jus d'orange, sinaasappelen en bananen gedacht. Ik vraag haar naar een kooktoestel, en zij geeft een koffiezetapparaat. Geweldig toch?! Een maire in dorpen wordt degene die het hoogst op de lijst staat, in grote steden wordt de maire gekozen.
Cadel Evans heeft de Tour gewonnen, een tegenvaller voor Claude. We drinken als troost het 50 ml flesje Label 5 Scotch Whisky, gekregen van mijn dochters, geheel op, met z'n tweeën. Salut!