Huwelijk

zaterdag 30 juli Mormant - Langres 24,8 km 08:55 - 17:05 zonnig

De uit Afrika afkomstige buren hebben het lang volgehouden, tot heel laat hielden de dreunende bas en drums uit de als basreflexbox werkende garage me uit m'n slaap. Claude heeft niets gehoord, maar ja, die is ook geen geluidsman.
Vandaag trouwt Saskia ons buurmeisje met een VS-er. Waarom noemen iemand uit de VS niet zo, maar een Amerikaan? Zo noem je iemand uit Brazilië toch ook niet en iemand Nederland geen Europeaan? Al die grootheidswaanzin. Bovendien is hij van Egyptische origine, nee geen baardman, maar van het Koptische geloof, dat op Christelijke leest geschoeid is en moeilijk gaat in Egypte. Saskia en Mark vanuit het verre Frankrijk een gezegend en gelukkig huwlijk toegewenst.
En wij zijn zelf 25 jaar getrouwd, een hele prestatie, nee geen kaartjes aub. 25xx voor Marjolein.
In Marac is volgens jagers geen winkel, we moeten via St. Ciergues lopen, daar is een restaurant aan het meer. We bestellen friture, dat is gefrituurde visjes, met frite, dat is patat, en wat sla voor de afwisseling. Daar komen twee borden afgeladen met een schepnet visjes, maatje stekelbaars en groter. Jij hebt er één meer, grap ik, en hij wijst de kleinste op z'n bord aan, deze?
Het stuwmeer de la Mouche voedt het Marne-Sâone kanaal, dat over een heuvel gaat.
In de verte ligt Langres, hoger dan waar wij nu staan en het dal om er te komen is 100 meter diep. Mijn linker wreef doet zo zeer, dat ik me misselijk voel worden. We stoppen en de zachte bries erlangs geeft wat verlichting. 150 meter klimmen en de zon staat fel op de weg, er komt geen eind aan. De kathedraal kun je niet missen, fraai geheel, en de pelgrim kan er zijn tampon (stempel) krijgen. De jonge vrouw achter de balie legt geduldig de door een koptelefoon geleide rondleiding aan een stel Nederlanders uit.
Het is druk Langres, een braderie blokkeert de hoofdstraat naar de jeugdherberg. Bij het Office de Tourisme probeert Claude achter de treintijden naar Chalindrey te komen, omdat hij de etappe naar Champlitte van bijna 40 km te lang vindt. Dat lukt eigenlijk niet goed en het station ligt ver buiten Langres.
De jeugdherberg is afgekloven en buiten enkele figuren is niemand aanwezig. Dan eerst maar een pilsje voor het vocht op een terras.
Om zeven uur is de jeugdherberg open en na de inschrijving worden we naar kamer 206 op de 1e verdieping geleid, een schone kamer met twee bedden en een wastafel. Normaal ben ik degene die honger heeft, maar vandaag heeft Claude al meer op dan ik. Alle restaurants voor ons budget zijn afgeladen en zo komen we wederom bij de Turk terecht, alwaar ik een bescheiden kebabrol bestel en mijn wandelmaatje zich te buiten gaat aan een groot bord.