Bruce

vrijdag 29 juli Châteauvillain - Mormant 18,7 km 08:55 - 14:05 mist

Na wat restanten oud brood, een sloot thee en een yoghurt staan we buiten. Ik geef de sleutel bij de balie op de mairie af en een straatje verder word ik bij de boulangerie vrolijk aan twee broden geholpen. Claude krijgt de instructie van een van de verkoopsters rechtdoor te lopen en dan rechtsaf te slaan naar Richebourg. Het is maar goed dat hij daar koffie wil drinken, want zo belanden we in een kroeg waar twee mannen na wat geleuter over en weer zeggen dat de kamer niet in Leffonds maar in Mormant is. Dat bespaart ons 7 km voor niets lopen.
Bij de Val des dames ga je toch aan wat anders denken dan een dal. De tournesols houden het door de mist wederom voor gezien.
En daar ligt Mormant, beroemd om zijn vervallen klooster. De dame bij de gîte praat op grande vitesse, wat minder mag ook wel.De gîte is prachtig ingericht: ruime huiskamer en keuken met alle voorzieningen, mooie slaapkamers met heerlijke bedden en ga zo maar door, voor de prijs van 20 Euro inclusief ontbijt. Zelfs de was wordt meegedraaid.
Later op de middag zitten het Nieuwzeelandse stel, liever gezegd zij, en wij, zeg maar Claude een overnachting voor morgenavond te regelen, maar dan is het zaterdag en er is moeilijk wat te vinden. Na heel veel bellen vindt hij een plaatsje in het jeugdhotel, waarvan het nummer bij een eerdere poging uitkwam bij een fabriek. Gewoon blijven proberen. Het andere stel wordt voor 120 Euro opgelicht door Hotel de la Poste.
Voor de abbye hoef je volgens mij niet naar Mormant te komen, tenzij je in hopen puin nog wat moois ziet. Getuige de naam van een rondwandeling in de buurt zal er wel eens een verdwaalde tempelier hebben rondgelopen. De uit Afrika afkomstige buren houden een barbecue, het ruikt lekker en de muziek staat goed hard aan.
Claude maakt de chili-con-carne warm en serveert daar pasta bij, de carne heeft ie bij zichzelf opgeschept want op mijn bord zie ik alleen de bonen.
Bruce lijkt wel wat op Willis, dat vindt hij zelf ook met zijn kale schedel. We hebben het over de aardbeving die Christchurch voor een deel heeft verwoest en de mensen verdreven. Over mijn wandelvriend Koos, die er zich wilde vestigen. Bruce zegt dat er in Nieuw-Zeeland geen voorzieningen zijn om meerdaagse tochten te maken, je moet alles zelf meenemen. Ik wijs op de vele langeafstandswandelpaden (183 punten of meer bij Scrabble) in Engeland en Schotland, waarvan ik zelf een deel van de Pennineway en de Westhighlandway heb gelopen. Daar heeft ie wel oren naar.