Gezang

donderdag 28 juli Clairvaux - Châteauvillain 20 km 08:50 - 15:05 regen, bewolkt
En zo was ik toch nog in slaap gevallen, soms zijn dingen anders dan ze lijken. Door het daglicht gewekt open ik mijn ogen, kwart voor zeven, mooie tijd. Claude voelt z'n benen. Hij vertrouwt me toe, de dag na Corbeil te hebben willen stoppen als het niet beter met had gegaan. Gelukkig ging het de dagen erna wel weer. Nou voelt iedereen de eerste week spieren en pezen waarvan ie normaal geen weet van heeft, maar hij moet toch uitkijken met z'n hart. Ik heb wat last gehad van mijn heupgewrichten en knieën, en de laatste dagen ontstaat er weer een schuurplek op dezelfde plaats op mijn rechter grote teen als tijdens de tocht naar Santiago. Kennelijk is mijn rechtervoet iets groter dan mijn linker.
De zusters hebben de tafel gedekt voor het ontbijt en vooral Christine is weer uiterst vrolijk. Ik schrijf een bedankje in het gastenboek en laat mijn crédencial stempelen. Tanden borstelen, spullen inpakken.
Als ik weer beneden kom, hoor gezang uit de gebedskamer, een ruimte met een soort altaar en vier stoelen. De zusters en Claude zeggen half zingend, half sprekend teksten uit een boek op. Ik krijg er ook een, waarin keurig kaartjes zijn gestoken tussen de bladzijden waarvan de tekst moet worden behandeld. Als laatste spreekt Christine de bede uit voor een goede tocht.
Eenmaal buiten worden er nog verschillende foto's van ons gemaakt en na een bewogen afscheid stappen wij de regen in. Die gaat door tot na Maranville, waar het tijd is voor wat eten in een abri, en voor de koffie lopen we 1200 meter om. In die bar vindt de enige bezoeker me met die poncho over m'n rugzak op een escargot lijken, waarop Claude direct begint met het verhaal over de slakken bij Monique. Ook grenouilles komen op de proppen en nog meer van dat kruipend en sluipend spul.
Het Franse toilet doet me denken aan een vakantie met het gezin op een camping in de Elzas. Ik had een rondje Grand Ballon gelopen, was na twaalf uur en twee door basketbalschoenen kapotgelopen voetzolen redelijk uitgewoond naar zo'n wc gegaan, ga op mijn hurken zitten en hoor krrakkkk. Dat was mijn rug en ik moest de stoelgang nog afmaken. Dat duurde laaangggg. Marjolein vond dat misschien ook wel, maar de wijn won het van mij. Geruime tijd later kwam ik strompelend naar de tent om er een paar dagen niet meer van weg te komen.
Het gaat voor het eerst lekker vandaag, mijn armen met de loopstokken en mijn benen zijn in goede cadans als de aandrijfstangen van een oude stoomlocomotief. En mijn rugzak is niet meer zo in gevecht met mijn lichaam. Zo kan ik het wel een tijdje uithouden.
Les tournesols, wij zouden zonnebloemen noemen, weten het vandaag ook niet meer en laten hun kopjes hangen. Rechts kijkt Jezus minzaam op ons neer.
In Cirfontaine-en-Azols heeft de oude brandwerkazerne prachtig gebeeldhouwde deuren. Een man die uit een raam van de mairie kijkt, komt naar ons toe en begint er een hele verhandeling over. Ze zijn rond 1850 gemaakt.
Een Nieuwzeelands stel, Bruce en Jenni, dat van Canterbury vertrokken is, komt er bij staan en stelt de bekende vragen. Even later zitten we gevieren te eten.
De deur van de kerk in Pont-la-Ville staat open, even binnen kijken, een man die zojuist het slot heeft gerepareerd roept ons binnen. We krijgen een hele rondleiding. Een deel van de muren is nog niet zo lang geleden opnieuw gestuct, daarbij zijn oude schilderingen gevonden die jammergenoeg te slecht waren om te conserveren. In de ruimte onder de toren zijn de gaten te zien waardoor de klokken naar boven zijn getakeld en de touwen doorheen liepen om ze te luiden.
Het is nog eindje naar Châteauvillain, waarboven een wolk zich leeg wringt. Wij lopen droog. Het meisje bij het Syndicat d'Indicative moet vreselijk lachen als Claude over een massage begint en ik zeg dat wij dachten dat die inclusief was. Ze brengt ons een paar straten verder naar de ruimte die de gemeente voor de pelgrims beschikbaar stelt. Een toilet met kraan, c'est tout, geen warm water of douche, wel een magnetron en elektrische kachel die Claude direct op de hoogste stand aanzet om het vocht en de kou te verdrijven.
Terug bij het SdI doet Claude bij een wat oudere vrouw zijn beklag over de kamer, bedden en het koude water en geeft daarbij suggesties voor verbetering. Ze is het volledig met hem eens. In het gebouw van de SdI is een tentoonstelling van Châteauvillain, maar ook van diverse kunstenaars. Je moet ervan houden geraamtes van dieren tot kunstobject omgevormd.
Het is heerlijk op een kerktrap in het zonnetje met een Cola en banaan binnen handbereik je blog te schrijven tot een wolkbreuk boven ons neerbarst. We drukken ons tegen de kerkdeuren om nog enigszins droog te blijven. Als het even wat minder wordt, vluchten het Casino, een supermarktje, in om de boodschappen voor vandaag en morgen in te slaan.
We eten choucroute, een zuurkoolschotel uit blik, en ik heb hem eigenhandig opgewarmd. Kijk en dan wordt afwassen daarna toch wel een smeerboel met koud water in een toiletruimte.