CCleaner op herhaling

woensdag 27 juli Bar-sur-Aube - Clairvaux 14,5 km 09:00 - 13:30 zonnetje

Ik dacht van le Père begrepen te hebben, dat we van de keuken en de 'huiskamer' gebruik mochten maken, dus borden op tafel, messen erbij, water opgezet, maar Claude raakte bijna van zijn stuk: je kunt toch niet zomaar de spullen van le Père gebruiken?! Hier zie je echt de machtverhoudingen in verschillende landen. Claude op zoek en het mocht. Wij eten en daarna weg. Eerst wat inslaan, want de komende dagen kun je je geld niet uitgeven. Zo'n tocht zou daarom alleen al voor velen een kwelling zijn.
Claude probeert het weer, wijzend op een bord Toutes Directions. Volgens de gids moeten we echter de brug over en daarna 2e links. Een prachtig gebied met veel bos en wijngaarden. Het golft echter veel meer dan de afgelopen dagen, waarop de weg min of meer vlak was.
In Barolville is Claude toe aan wat eten en stalt zijn rugzak bij de ingang van het kerkhof, hij houdt van rust. Rustig is echter anders, want breek- en trilmachines zijn bezig met de weg en verstoren het feestgedruis hier beneden.
Het klimt en daalt weer dezelfde hoogte, en nog een keer, en nog maar weer. Redelijk vermoeiend en we maken al grapjes over een massage van het gehele lichaam door, zegt Claude, de jongste der zusters, waarbij we in het klooster zullen overnachten. Die is op z'n minst toch ook 68, grap ik. En een lol we hebben.
Aangekomen in Clairvaux voert de route langs een lange gevangenismuur. Dat dit de strengst bewaakte gevangenis van Frankrijk zou zijn, blijkt uit niets. Op het terrein is ook de abdij Cistercien, waarvan de acceuil gesloten is. Wij wachten een half uur. Als we binnengaan zien we geen oude zusters, maar een paar frisse blommen die ons zeggen dat we naar de Fraternité St. Bernard een stukje verderop moeten. Die mogen ons wel masseren, zeggen we buiten lachend tegen elkaar. En een lol ..., maar dat heb ik al gezegd.
Zuster Anna Christine ontvangt ons in het huis van de Fraternité, waar St. Bernard vroeger mensen onderdak bood die hun familieleden in de gevangenis bezochten. Christine biedt ons koffie aan met cake en kruidkoek, gebakken door Yvonne, een vrouw die aan tafel appels zit te schillen. Het wordt nog gezellig want de jonge père mariste (zonder parochie) Thomas komt binnen met een iets oudere man Claude, waarbij vele tanden ontbreken. De pastoor is onder de indruk en begint over het bedevaartsoord Mont Saint Michel. Ik zeg hem dat die plaats dit jaar in de Tour was opgenomen, ik dacht de derde etappe, beaamt de tandeloze Claude dit.
Claude wil de was nog op de hand doen, terwijl Christine aangeeft dat alles ook in de wasmachine kan. Ik vind dat een prima idee, daar zijn ze voor gemaakt, en ik pak alles waar een luchtje aanzit is en anderhalf uur later is alles schoner dan à la main.
Claude kan trouwens geen genoeg krijgen van de was, ik hoor hem nu al een uur allerlei in het Frans vertaalde wereldhits fluiten terwijl hij de lakens van het huis staat te strijken. Misschien is ie wel een wasfetisjist, ik zal het hem eens vragen.
Als de zusters terugkomen, vraag ik of er een pc met internet is. Ja, die is er maar hij is oud en niet snel. Dat heb ik meer gehoord, en ook hier is traag zelfs een eufemisme. Ik hoor een kwartier lang alleen de harde schijf ratelen. Zelfs het opstarten van de procesmonitor duurt een eeuwigheid. Ik stop een paar processen en verwijder handigmatig een aantal temp-files: geen invloed en de schijf weet van geen ophouden. Christine roept me om te eten. De zusters vinden het wel gezellig, ze vertellen over de gevangenis en de bekende boeven die er zitten, en de Fraternité, en wij op onze beurt over de tocht en de thuissituatie. Na het eten doen wij de afwas, terwijl Christine het spul wegzet en Yvonne wat telefoontjes afhandelt.
De pc is inmiddels wat rustiger geworden, ik installeer en draai CCleaner, en verwijder zo een paar honderdduizend files. Ach, het is iedere keer hetzelfde: de mensen kopen zo'n ding maar kunnen er eigenlijk niet mee omgaan. Maar dat gebeurt wel met meer dingen in je leven.
Net als ik een paar blogs hem gepost, komt Christine vragen hoe er mee gaat en of ze even haar e-mail mag bekijken. En passant laat ze ook nog even zien hoe ze ongewenste e-mails verwijderd, op de manier dat ze allemaal in de afvalbak terecht komen. Er staan er vele honderden en dan een foutje als ik op haar verzoek de opdracht geef tot defenitieve verwijdering begint het geratel weer. Na vele minuten geduldig wachten probeer ik E-mail Express handmatig te stoppen. Je zou die pc toch bij het grofvuil zetten. Uiteindelijk kan ik de laatste blogs toch posten, al komt Yvonne nog zorgelijk om de hoek kijken.
Ik kan de slaap maar niet vatten, Claude ligt constant te draaien en vele gedachten dwarrelen door mijn hoofd. Ik weet niet meer of ik met de pc of de massage in slaap ben gevallen.