Route D46

dinsdag 26 juli Brienne-le-Château - Bar-sur-Aube 28,9 km 08:25 - 17:50 zonnetje
Dat is smikkelen, die opgewarmde spaghetti. Nog even een afwasje, want alles moet natuurlijk wel volgens het door mij ondertekende formulier netjes achterblijven. En dan nog de sleutel in bus 34 bij het OdT gooien. We lopen wat om om op de route naar Brienne-la-Vieille te komen. Dan volgt er hazenpadje waarop je je in catwalkpas moet bewegen, zo smal is het.
Gras- en blubberpaden zorgen ervoor dat we binnen een paar kilometer nat en smerig zijn. Claude wisselt bij l'Autre Monde, mijn trouwe lezers herkennen deze plaats ongetwijfeld van de vorige tocht, voor de zoveelste keer zijn hoge voor zijn lage wandelschoenen, want die lopen beter, en stiert daarna rechtstreeks op Unionville af. Er is immers een wit boven rood GR-teken in die richting. Een fietser met een aanhangwagentje komt ons tegemoet en begint bij gebrek aan andere mensen een gesprek met ons. Claude is al snel geïnteresseerd in het wagentje en krijgt een uitgebreide uitleg, zelfs wielen worden gedemonteerd, en noteert alle gegevens voor de mogelijke fietstocht van Nantes naar de Zwarte Zee. Ach ja, je moet wat te doen hebben.
Na de lunch op hetzelfde bankje waar ik deze in 2009 ook heb genuttigd, zegt Claude nadat hij het Engelse routeboek heeft gelezen, die kant op. Ik krijg al snel argwaan, omdat de weg noordwest loopt ipv zuidoost. Claude raadpleegt zelfs zijn elektronisch speeltje, maar de verbindingen zijn hier schaars en het duurt een eeuwigheid. Ondertussen vraag ik aan een voorbijfietsende vrouw, waar zij vandaan komt. Zij antwoordt in keurig Frans, ik zeg, doe het maar in het Nederlands, dat is gemakkelijker, Dienville. En nog kost het veel moeite om mijn kompaan te overtuigen dat we echt de verkeerde kant uit lopen.
En na die omweg komen we toch in l'Autre Monde en volgen de D46 naar Bar, een rustige weg zou je zeggen. Maar wat te denken van een paar op het asfalt liggende wandelsokken zonder voeten erin? Waar is de eigenaar gebleven? En ook die kapotte peuterslipper en een paar honderd meter verderop liggend slabbetje vertrouw ik niet.
In Jaucourt heet de klok van vier ons welkom. Ik vraag aan een vrouw hoe ver het nog is: zo'n 5, 6 km. Dan begint ze te vertellen over haar Nederlandse schoonfamilie die in Oosterhout, Nijmegen en Maastricht woont.
Die 5, 6 km zijn Franse km's. Na ruim 32 km, alhoewel het eerst nog een rondje rond de kerk is en een telefoontje later, staan we oog in oog met de donkere Père Marc, uit Kameroen. Dat heb ik al meer in Frankrijk gezien, een pater uit Afrika die hier de zieltjes onderhoudt. Vroeger gebeurde dat omgekeerd.
Uit de douchekraan komt alleen koud water, niet echt prettig na zo'n lange dag. De maaltijd bij de Turk maakt een hoop goed, zeker de twee Efes die ik alleen voor het vocht drink.
Aan route D46 gebeurt altijd wat.