Berthe de Goux

donderdag 11 augustus Pontarlier - Ste. Croix 25 km 08:50 - 16:05 zon
We eten samen met de Duitsers. Ze spreken goed Frans, geleerd op school en net als ik aangevuld in de praktijk. Ze rijden vandaag richting Genève en blijven net in Frankrijk, wij gaan naar Ste. Croix en steken daarbij de grens over.
In Pontarlier staat nog een fabriek van het Nestlé, het bedrijf dat al lang in Zwitserse handen is. Het gaat 240 meter omhoog richting La Cluse, de doorgang. Aan weerszijden staat een fort, waarvan aan één een triest verhaal kleeft. Sire de Montfaucon was kruisridder. Zijn gemalin Berthe de Goux dacht nadat zij jarenlang niets van hem had vernomen, dat hij in den vreemde was omgekomen en zij huwde met een ander. Eenmaal teruggekomen ontstak Sire in toorn en liet Berthe in een torenkamer opsluiten en haar nieuwe echtgenoot voor een van de ramen buiten ophangen. De dames zijn dus gewaarschuwd.
De net gewonnen hoogte verliezen we inrap tempo. Volgend weekeind is er een Festival des Terroirs sans Frontière, wij zullen er niet op wachten.
In Les Fourgs is op een spandoek vriendelijk en beleefd aangegeven: Offrez votre sang, geef uw bloed, en toevallig kan dat vandaag vanaf drie uur. Bij de vampier zelf aangekomen, wordt het met 'Don du sang', geef bloed, bijna een verplichting.
Er staan nog oude heel grote boerderijen met aan de zonkant veeel kleine ramen. Vroeger werd het vee 's winters in de boerderij gestald. Via gaten naar het woongedeelte zorgden zij voor de verwarming. Bovendien werd er voedsel voor mens en dier opgeslagen. De ramen zorgden dat er voldoende daglicht binnenkwam, zodat de boeren in de wintermaanden klokken konden maken.
Les Fourgs is de voormalige grensplaats, het kantoor met het loket staat er nog. We gaan weer klimmen en wel 300 meter met een pittige zon op de hoed.
Aan de Zwitserse kant vier km verderop is voor L'Auberson ook een grenspost. We gaan hier linksaf en volgen route 70 dwarsdoor het weiland over de koeienvlaaien. In het plaatsje zelf is een museum voor speeldozen en klokken gevestigd.
Net voor Ste. Croix is de verdedigingslinie van betonblokken te zien, die rond heel Zwitserland ligt.
Bij het Touristenbureau roepen een paar jonge meiden achter de balie verschrikt de hulp van een oudgediende in. Zij kent het fenomeen pelgrim en de Via Francigena, weet dat de jeugdherberg al jaren geleden heeft plaatsgemaakt voor een hotel, dat wij een goedkoop alternatief zoeken en raadt ons café du Centre aan.
Inderdaad heeft het café annex hotel alles voor een pelgrim te bieden: 'goedkoop' onderdak en eten.
Ik zie Marga als ik geld wil tappen voor boodschappen. Op het terras drinken we wat. Ze heeft de Via de la Plata in Spanje gelopen. Dat wil ik ook doen in een voorjaar wanneer de natuur ontluikt. Dan is het er prachtig, zegt ze.
Nu de Euro een vrije val heeft gemaakt, is de koers met Zwitserse Frank 1 op 1. Het is er dus ontzettend duur. Zo is een pizza plus een biertje 20 en de zeer eenvoudige kamer 80 Euro, exclusief ontbijt, wat 10 Euro kost en we daarom maar zelf maken.
Vandaag zijn we op hoogtestage, net als wielrenners, op bijna 1200 meter. We hebben ons rugzakje 860 meter omhoog mogen sjouwen en 600 meter omlaag. Daarvoor krijg je mooie vergezichten, een bezweet lichaam en vuile schoenen.