Mon pauvre baton

woensdag 10 augustus Ouhans - Pontarlier 20 km 08:55 - 14:30 zon
Ik vraag nog even aan de waard, waar de GR begint, want dat heb ik tijdens het uitzwaaien van Marga niet kunnen ontdekken. Zij loopt over de weg en wij maken een ommetje via het bos. Dat gaat in eerste instantie heel aardig over verharde paden in de koude ochtendzon, doch daar komt snel verandering als de gps ons zegt een bepaald bospad te volgen. Je voelt 'm al aankomen, het begint breed over twee sporen, dan wordt het smaller en uiteindelijk is het een baggerbende, ontstaan door grote tractorbanden. Een varken zou hier genieten. Regelmatig weet ik me maar net staande te houden, door die rugzak ben je zo uit balans, en ja hoor, de stok in mijn rechterkant zuigt zich vast terwijl ik uitglij. Mon pauvre baton is nu een beetje krom, gelukkig is ie nog bruikbaar, want wat is een pelgrim zonder stok.
Het lijkt Karinthië wel, zo groen en glooiend en met al die koetjes. Een enkele heeft een bel om, je zal de gelukkige zijn, om simpel van te worden dat geklingel onder je keel.
Net als mijn broek en schoenen een beetje zijn bekomen van Claudes escapades over oneigenlijke paden, en de geur van een mestvaalt ter rechterzijde mijn neus binnenwaait, schrikt Claude op, hij ziet een pijl op de grond naar links wijzen, zo de alpenwei in, naar boven een kniehoog begroeid bospad aanwijzend. En binnen de kortste keren is de onderkant weer doornat.
Ook scouting is bekend in Frankrijk. Een groep heeft zijn tentenkamp opgezet in het bos en beoefend hoe je het juiste pad kunt vinden. Misschien iets voor mijn kompaan.
In Pontarlier komt een man met twee krukken me op een oversteekplaats tegemoet. Als hij mij met mijn loopstokken ziet, moet ie daar vreselijk om lachen.
Een van mijn leesbrillen is een neussteun kwijt, gesneuveld door het vele op- en afzetten. Ik loop een brillenzaak binnen met mijn rugzak om, dat maakt altijd indruk, en begin deze gedeeltelijk uit te pakken op zoek naar mijn bril. De opticien heeft het probleem direct door en brengt zonder morren een nieuwe aan, geheel gratis en wenst me bon courage. Ik open mijn flesje Cola dat uit Claudes rugzak komt. De inhoud spuit alle kanten op. Een passerende vrouw lacht heimelijk en ik kan een was doen. Jammer dat de jeugdherberg pas om half zes opengaat, want dan kan het wasgoed niet lang meer van de zon genieten. Wij brengen om de tijd nuttig te besteden een bezoekje aan de St Benigne, een fraaie kerk waarvan de organiste net binnenkomt om te studeren. Zo krijgen wij geheel onverwacht een concert, al mis ik het enthousiasme.
Evenals in Reims zijn hier ook voet/fietspaden aanwezig. Ze zijn 2,5 tot 3 meter breed en met belijning en symbolen is aangegeven waar men moet lopen of fietsen. Misschien kunnen we ze met de Fietsersbond ook in Nederland introduceren.
Op de kamer in de jeugdherberg komen er twee fietsers bij. Ze fietsen van Freiburg naar Nice. Er zijn veel meer fietsers in de herberg, ze laten hun bagage met een auto vervoeren en hebben veel dikkere buiken.