Mening

dinsdag 9 augustus Ornans - Ouhans 21 km 10:00 - 16:25 bewolkt, buitjes
Annick brengt ons naar Virginie, en die brengt ons naar Ornans, alwaar we de tocht zullen voortzetten. Eerst een stempel halen bij het Office de Tourisme, dan een postzegel bij La Poste, een bak koffie er tegenover en wat reserveringen voor vanavond en morgen.
Er staat een beeld van Granvelle, en als je bij geschiedenisles goed hebt opgelet dan ken je zijn naam als staatsman ten tijde van Karel V en Philips II. Hij heeft Besançon en omgeving op de kaart gezet. Wat voor rol hij voor z'n koningen heeft gespeeld, weet ik eigenlijk niet. Philips was natuurlijk een godsdienstmalloot, die geen spaan heel hield van andersdenkenden met de terreur van zijn Inquisitie. Zijn vader heet hier Charles Quint, waarover Claude het de laatste dagen al meer heeft gehad en ik er maar niet achter kon komen wie of wat hij bedoelde. Hij sprak het uit als sjarleskèñ, en ik probeerde nog Charles le cinq. Nu ik de naam in een tekst zie staan, blijkt dat we dezelfde figuur bedoelen: quint is vijf, denk maar aan de muziek waar de kwint de vijfde toon van een toonladder is.
We lopen langs La Loue, niet in het bos want dan zie je alleen bomen. Kano's met jongens en meiden proberen een stroomversnelling te nemen, geen slaat om, er staat maar weinig stroming. Dat heb ik in België weleens anders meegemaakt, maar daar was de val veel hoger en sneller.
De dorpen na Besançon zijn welvarend met vaak mooie en ook nieuwe huizen, heel wat anders dan de vaak armoedige en verlaten dorpen ervoor.
In Lods is hotel-restaurant La Truite d'Or gevestigd. De eigenaar zal wel een berg geld aan visvergunningen en met zijn uitspanning hebben verdiend om zijn zaak zo te noemen, er staat niet voor niets een rode Corvette sportwagen langszij.
Regelmatig staan er Mariabeelden langs de weg met jaartal 1854, zou er iets gebeurd zijn in dat jaar? Claude opent geheel zelfstandig en met een blij gezicht een Nuts. Hij rukte iedere keer vergeefs aan de zijkant tot ik hem voordeed om het pakje aan de bovenkant bij de kartelrand in te scheuren. Hoe eenvoudig kunnen dingen toch zijn.
Tijdens een stop in Mouthier schuift Marga voorbij. Ik ben even naar achteren en na een korte woordenwisseling met Claude loopt ze door. Het pad gaat hier naar beneden, naar de rivier, om vervolgens met dezelfde gang weer op de D67 uit te komen.
In de verte vormt het gebergte een cirque, waar La Loue ontspringt. De waterkrachtcentrale hier, er zijn er verschillende, levert jaarlijks 73 GW. De wandeling vervolgt door het bos, meandert met de rivier, golft met terrein meters omhoog, dan weer dezelfde of meer meters omlaag, om na 1,5 uur bij de oorsprong uit te komen. Ik vrees dat er in het verleden maar weinig pelgrims over dit pad hebben gelopen. Onderweg zie je amper iemand, maar bij de bron gonst het van de toeristen. Het is niet slechts één druppel water, waarmee de rivier begint, maar een forse waterval uit de opening in de berg.
In Ouhans nemen wij onze intrek in hotel, hoe verzin je zo'n naam, Les Sources de la Loue. De hotelier vertelt dat Bruce en Jenni hier twee dagen geleden waren.
Als ik in de bar de dag aan mij voorbij laat gaan, Claude doet dat op de kamer met zijn ogen dicht, komt Marga er bij zitten. Ze is directeur op een basisschool in de Bijlmer en gebruikt haar vakanties om stukken te lopen, zoals van Parma naar Rome of dit keer van Reims naar Vercelli, en doet dat in haar eentje.
Het diner gebruiken we gedrieën, waarbij we de wereldproblemen als de val van de dollar en Euro, en de vroegere politiek in de koloniën en de daaruit voortvloeiende immigratie eens grondig onder de loep nemen. Claude houdt er toch op sommige punten een andere, Franse, mening op na, dan wij als Nederlanders. Frankrijk heeft zich altijd wat anders opgesteld tegenover het westen, dan wij die vaak de VS volgden.