Tau

maandag 8 augustus Besançon - Ornans 27 km 8:40 - 16:35 bewolkt, regen, harde wind
We worden door Annick aan de oever van de Doubs tegenover de stadsmuur afgezet. Wat, waarom lopen jullie niet vanaf Recologne door? Nou, omdat daar vandaan alleen drukke wegen naar Besançon gaan, waar geen ruimte gelaten is voor pelgrims en wij graag in Rome willen aankomen. En dan nog wat, we lopen met een dagrugzakje, heerlijk licht.
Er zijn veel mensen aan het trimmen. We komen steeds meer tekens van de Via Francigena tegen. De weg leidt aan de andere kant van de rivier naar La Chapelle des Buis, het gaat steil omhoog, wel 300 meter. Langs de Chemin des Croix staan, zoals de naam al doet vermoeden, veel kruizen. Ook de kruisweg, de laatste gang van Jezus naar Golgotha, is met kruizen aangegeven. Boven aangekomen staat de kapel, een eenvoudig mooi gebouwtje. Bij het altaar hangt het Tau-teken, het teken van St. Franciscus van Assisi, de plaats waarnaar Claude eigenlijk had willen lopen. Verder staat er een beschaafd klein pijporgel, dat zo in je huiskamer past, wel is er ter plaatse misschien een gat in het plafond nodig voor de 16 voeters, kun je natuurlijk regelen met je partner, maar dan heb je ook wat. Voor de kenners (die zijn er) en geïnteresseerden (die zijn er misschien ook): Gedackt 8', Gemshorn 8', Flöte 4', Principal 4', Oktave 2', Quinte 22/3', Sifflöte 1', Mixtur en hetzelfde aan de andere kant plus de Bass 16'.
Het is afgelopen met graan, maïs en al het andere, je komt vanaf nu alleen nog bomen en gras met koeien tegen, en de heuvels zijn veel steiler en frequenter. Claude weet een leukere route dan die via La Vèze en als ik later op het povere kaartje kijk, zie ik dat we weer 4 km meer mogen lopen dan gepland. We zijn weer net een dorp uit en bevinden ons in een vallei, als het gaat regenen. De wind striemt de regen hard tegen mijn poncho. Bij een vervallen dakpannenfabriek, Tuileries, laten we het zaakje tijdens een namiddaglunch drogen.
In een onoverzichtelijke bocht van de D67 staan twee kruizen als aandenken van een dodelijk ongeval. Het is er druk en het loopt niet prettig, al die haarspelden. Een koe heeft al bijna de Milka-kleur. De laatste kilometers van de wandelweg naar Ornans gaat over een oude spoorlijn. De stationshuisjes staan er nog, maar gelukkig zijn de rails en bielzen weggehaald en is er glad asfalt gestort. Dat loopt recht en zeer comfortabel.
Net als we eindelijk op het dorpsplein zitten uit te blazen, komt er een Nederlands uitziende vrouw met rugzak voorbij. Ik schiet haar aan en vraag of zij het is, waar ik al verschillende keren over heb horen praten, en ja, zij is het, Marga. Ze loopt van Reims naar Vercelli, volgend jaar door naar Rome. Ze had ook over ons gelezen in de verschillende livres d'or, de pelgrimswereld is klein.
Ornans doet me denken aan Monschau, nooit van gehoord zegt Claude, met al die huisjes in het water. Hij kan trouwens geen genoeg krijgen van het lopen, naar de kerk, de mairie waar een tentoonstelling is van fraaie aquarellen en de kunstenares zelf aanwezig is, het Office de Tourisme waar we onze stempel gaan halen, het postkantoor voor mij en nu dicht is omdat Claude zoveel moest bekijken.
Terug op het dorpsplein wordt onze vochtbalans weer in evenwicht gebracht en Annick gebeld waar we zijn, ze is al onderweg. Op de terugweg naar Recologne, nee geen gîte vandaag, komen we langs een Fromagerie Musée, dat lijkt me echt iets voor mij.
Als ik na de douchebeurt op de weegschaal ga staan, verschijnt er ERR in het scherm. Dat kunnen maar twee dingen betekenen, of er is iets niet met de weegschaal in orde of met mij.