Stamppot

zondag 7 augustus Recologne regen, bewolkt
We blijven nog een dag in Recologne. Om nou om 7 uur op te staan als je er pas tegen drieën in ligt en dan een uur later in de regen met rugzak op je bult tegen een berg op te kruipen lokt niet zo. Watjes zijn het tegenwoordig, die pelgrims.
Op zo'n dag gebeurt niet zoveel: krantje lezen, Ricardo Baliardo, pardon wie, beter bekend als Manitas de Plata, je kent hem vast wel, die fameuze flamenco-gitarist is vandaag 90 geworden, en ik dacht dat zijn zilveren handjes het allang begeven hadden.
Collega Rens stuurt me naar aanleiding van het eetpartijtje een foto uit een ander reisverslag, waarop een geroosterderde varkenskop is afgebeeld die hem als zoon van een slager zijn warme belangstelling trok. Allemaal heel smakelijk, en zoals het hoort een sinaasappel in zijn bek.
En ik krijg een e-mailtje van mijn vriendje René van de lagere school, die ik bijna 50 jaar niet heb gezien. Ontroerend gewoon.
Ik kook het eten, de inmiddels in Frankrijk beroemd geworden stamppot van peen en uien. Ja, de Unox-geen reclame-worst ontbreekt. Ik heb al een aantal uitgelegd hoe zo'n ding eruit ziet, wat erin zit en hoe die smaakt, maar geen teken van herkenning bij de Fransen, wel een 'Mais oui, c'est un saucise', ja en dat het nou net niet, zeker niet als er Moutarde de Dyon opsmeert. Het smaakt zelfs Annick zeer smakelijk, niet te zoet, waarvoor ze gevreesd had. Ik mis een beetje de lauriersmaak, maar de blaadjes waren niet voorhanden in het uitgebreide arsenaal van kruiden.