Feest

zaterdag 6 augustus Recologne bewolkt, regen
We lopen een grote ronde met de hond om onze spieren niet helemaal te laten degenereren. Tijdens de ronde komen we vele bekenden van Claude tegen, de oud-burgemeester, de huidige burgemeester, de wie-eigenlijk-niet, en ook een voor hem onbekende blonde jonge vrouw met een angstige hond, die al onze aandacht opeist.
Als we thuiskomen is de hond is bekaf. Onderweg was er pas op het laatst een bak met water voor hem. Claude zet een bak koffie voor mij, Fransen drinken rond onze koffietijd niet. De koffie en de ecrain, een chocolade broodje, gaan er bij mij prima in.
Annick heeft Melanie, hun geestelijk gehandicapte dochter die in een tehuis woont, opgehaald. Het is en blijft een enorme zorg voor ouders.
Ik probeer weer wat op internet te doen, maar wat een verbinding is dat toch, of liever gezegd toch niet. Wij zouden allang een andere provider hebben genomen.
's Middags mag ik genieten van een echtelijke controverse. Annick had tijdens de afwezigheid van Claude een kastje gekocht waar de geluidstroep in en de TV op kan staan, en helemaal zelf in elkaar gezet. Maar nu ... de snoeren. Er was gedacht aan een verlengsnoer met stekkerdoos, maar net de verkeerde, en het gat voor de kabels heeft ze er zelf al uitgehakt, maar net op ...
En zo krijgt Claude een karweitje op z'n dak, waar je als man na vele jaren ploeteren om je gezin te kunnen onderhouden op je vrije dag absoluut geen zin in hebt, het is benauwend warm en als je ergens een stekker uittrekt, staat het zweet al in de bilnaad. Zeker als je vrouw dan 'aanwijzingen' staat te geven, krijg je het nog warmer, zo ook Claude. Na veel geploeter kijkt Annick gelukzalig, 'dat heb ik toch weer mooi voor elkaar'.
We gaan eten in Igny, ja bij Jeannet en Christian, hun zoon Alexandre, die van die afgehakte vingers, is 20 jaar geworden, en dat wordt groots gevierd. Zo'n 70 vrienden, familieleden en dorpsgenoten zijn aanwezig, en ineens blijken er wel kleine kinderen in Frankrijk te bestaan. Na de welkomstborrel gaan we aan tafel en wel van klein naar groot, of zo je wilt van jong naar oud. Wij zitten iets over de helft. Om elke servet is een papieren kokertje met een tekst geschoven. Die van mij luidt: C'est par l'esprit que l'on s'amuse, c'est par le coeur que l'on ne s'ennuie pas! Ga er maar even voor zitten.
Na het voorgerecht volgt een danssessie, waar ik mijn geblesseerde voet maar even niet aan overgeef. Dan komt het hoofdgerecht: er is een heel varken geofferd om de feestvreugde luister bij te zetten. De jarige krijgt de kop op z'n bord.
Dan volgt een soort stoelendans, waarbij de afvaller iets voor de jarige moet doen, bijvoorbeeld een dagje strand verzorgen. En na het kaasplankje, dat ik aan mij voorbij laat gaan, volgt er nog zo'n spel en kan er weer gedanst worden. Vervolgens had men het briljante idee opgevat om mij nog wat liedjes op de gitaar te laten spelen. Dat doe ik samen met een meisje, en zo volgt een samenzang.
Dan volgt er nog een terugrit van ruim 30 km door het donkere land.