Italia, nog 1000 km

zaterdag 20 augustus Col Grand St . Bernard - Aosta 29 km 08:20 - 17:30 zon
De man op onze kamer heeft er zin in en gaat om half zeven al zijn boeltje inpakken. Na een bescheiden ontbijt nemen we voor de zekerheid nog het een en ander mee.
Het beeld van San Bernardo di Aosta, ontworpen door Marica Forcellini, zwaait ons uit of groet hij ons juist. We stappen Italië binnen, weg uit het nietpelgrimland, nog 1000 km te gaan.
We komen mensen tegen die bezweet omhoog gaan, ze doen de Tour du Combin, de omloop van de bergen, terwijl wij nu over de smalle paadjes relatief gemakkelijk naar beneden gaan. Dat was gisteren wel anders.
Het kerkje in Saint Rhemy heeft fraaie plafondschilderingen. Net als we zitten komt Alice langs, zij heeft voor de hospice op de col 'slechts' 61 Frank betaald, daarvoor waren er maar twee douches beschikbaar. Motoren gieren over de weg of ze bezig zijn aan de TT in Assen, het blijven natuurlijk macho's, mannen en misschien een enkele vrouw in Italië.
De SS27 klieft het oude dorpje Echevennoz in tweeën, sterker nog, de weg gaat gewoon over de huizen heen. Wat een verschrikking om hier te moeten wonen.
We komen in een bosgebied met langs het pad water, in buizen en als beekje, maar wel snelstromend, je zou er zo een buizenpost voor pelgrims van kunnen maken, zeg ik tegen Claude, hier instappen en bij Aosta eruit, dat gaat sneller dan lopen en het is nog verfrissend ook.
En dan is daar ineens La Grotte 'Je te salue', Maria, wees gegroet. Net als in Frankrijk kom je op de meest vreemde plaatsen kruizen, beelden en zelfs kapelletjes tegen.
Bij de kerk van Gignod lonkt een bank in de schaduw, tijd voor een korte rust. Claude begint tegen een Frans stel te praten, dat hier op vakantie is. Omdat ik me niet met het gesprek bemoei, vraagt een van de kinderen of ik niet kan praten, waarop zijn moeder zegt, misschien spreekt die meneer geen Frans, en ik laat het erbij. Waarschijnlijk zien we er nogal moe uit of heeft Claude iets zieligs gezegd, want spontaan krijgt hij een appel en een sinaasappel aangeboden.
Er cirkelt een vliegtuigje dat een zweefvliegtuig achter zich trekt in steeds hogere banen boven de bergtoppen, en dan opeens zweeft ie alleen verder op de thermiek. Jantje zag eens pruimen hangen geldt ook voor appelbomen, zeker als er voldoende aan hangen. De daken van de huizen zijn bedekt met dikke leisteenplaten.
De zusters van Guiseppe in Aosta hebben geen plaats en sturen ons door naar de parochie van St. Martin, tien minuten hier vandaan, ze bedoelen waarschijnlijk met de auto. Ik vraag het nog een keer aan een man met een hond, hevig gebarend weten we na vijf minuten nog niet elke kant hij ons uit wil sturen. Meestal ga je met je gezicht in de juiste richting staan en die geef je dan nog eens aan met je wijsvinger, hij doet het omgekeerd en wijst over zijn schouder, stomme buitenlanders dat jullie me niet begrijpen.
Claude laat zijn kop hangen en sjokt achter me aan, op de een of andere manier kan hij er niet tegen als er bij het eerste adres waar hij aanklopt geen gehoor krijgt. Ik voel dat als een soort verwijt en vaar tegen hem uit, want steeds als er in het boek moet worden gekeken hoe verder te gaan, kijkt hij niet mee, heeft ie geen zin z'n bril op te zetten, terwijl ik dat de gehele weg ook moet doen en heel vervelend vind, maar loopt gewoon ergens heen. En zo ook aan het eind van een lange dag, als ook ik moe ben, ik wil gewoon dat we samen de route en slaapplaats bepalen, anders kan ik net zo goed alleen gaan. Dit was niet leuk, maar de stille hints van de laatste dagen waren niet goed overgekomen.
Bij de zusters van St. Martin vinden we wel gehoor, een mooie kamer, badkamer en keuken voor donativo, wat je wilt geven.
Bij veel te hoge avondtemperatuur eten we pizza en pasta.