Michele

zaterdag 13 augustus Orbe - Lausanne 22 km 08:20 - 15:15 zon
In de ochtendzon staan twee dames te tennissen. Van haar wil ik wel les krijgen, zeg ik tegen Claude, die gecharmeerd is van tegenspeelster.
We gaan linea recta naar Lausanne, dat betekent veel asfalt. Hier in de vallei wordt graan, maïs en bieten verbouwd. Eerder stonden er druivenstruiken.
Het wordt warm, de zon recht op het lichaam, en saai asfalt onder me, ja in de verte bergtoppen en veel fietsers op de weg. Claude gaat niet soepel, heeft last van een spier in zijn been.
Bij Cheseaux heb ik het wel gezien en stel, als we het treinstation passeren, voor om daarmee naar Lausanne te gaan, want het laatste stuk is bezaaid met grote wegen. Hij sputtert eerst nog wat tegen, zou ik ook doen, maar vindt het wel fijn dat ik het heb voorgesteld. Aan een man van de spoorwegen vraag ik wat uitleg, maar die begint zo'n omstandig verhaal over werkzaamheden en overstappen in Zwitsersfrans, dat je niet kunt begrijpen dat die mensen elkaar kunnen verstaan. Ik roep de hulp in van Claude, die ook niet alles kan opslaan. De man bedient voor ons de machine, waardoor er na het toestoppen van een 20 Frank biljet twee 3-zone kaartjes, geldig voor de zones 11, 12 en 16 tot 16:05 heure, en twee 5 Frank munten uitkomen. De metro komt weldra. Na een paar haltes moeten we vanwege werkzaamheden aan het spoor overstappen op een bus en daarna op een metro en dan op metro 2 en vervolgens nog eens een bus. En dat voor 5 Frank, zeg ik tegen Claude. Bij een metrohalte stappen twee oude dames in, waarvan één slecht ter been is en met krukken loopt. Ze zijn te laat begonnen met het naar de aanrijdende metro te lopen, want de deuren gaan al dicht terwijl de kruk en rechterarm nog buiten zijn. Een toegesnelde man houdt de dichtgaande deuren tegen en voorkomt zo allerlei ellende. Maar die komt toch nog als de metro optrekt en beide dames tegen de grond smakken. Weer snellen mannen toe en het kost ze moeite de verschillende armen en benen te ontvlechten en de dames overeind te krijgen. Uiteindelijk zitten ze dan. En dat voor 5 Frank, zeg ik nogmaals tegen Claude.
Na de laatste bus is het nog zoeken waar het Jeunotel is. Het is complex waarin 300 mensen kunnen overnachten. Ook nu is het weer schrikken van de prijs, want zelfs met de bescheiden pelgrimskorting eraf moet ik 70 Euro afrekenen voor b&b.
In de kamer hebben we een meningsverschil. Claude vindt dat ik hem teveel push om dingen te doen, en ik vindt dat je je zaakjes op tijd moet regelen, want anders heb je geen overnachtingsplaats of geen brood voor onderweg.
Het avondeten is eenvoudig, maar gaat er goed in, koffie zit er echter niet bij, tenminste gratis koffie. Na wat complimentjes en zeggen dat in Nederland koffie er gewoon bijhoort, mag ik ze tappen, gratis.
Na het avondeten zit Claude met zijn mobieltje te spelen in de buurt van een knaap die een laptop naast zich heeft staan terwijl hij zit te eten. Hij is Italiaan en later stellen we ons aan elkaar voor, Michele is zijn naam. Ik leg hem de situate van mijn blog uit, dat gaat via Google vertaler, mijn Italiaans is ondanks dat mijn achternaam anders doet vermoeden pover te noemen, en na veel gein mag ik zijn laptop gebruiken. Dat gaat moeizaam, het is een Apple, het qwerty-toetsenbord is toch net even anders en copy/paste werkt niet zoals je zou verwachten. Met z'n tweeën komen we eruit en een half uur later staan de blogs op de site en zijn de e-mails beantwoord. Buurman Ko kwam op zijn reis door de Westcoast de volgende spreuk tegen: May your search through nature, lead you to yourself. Een waarheid als een koe. Ik leg 'm ook aan Michele uit, die denkt er even na en zegt dan, zjecompri, zjecompri, maar dat zegt hij bij alles. Dan laat hij foto's van familie en een reisje door Amsterdam zien. Hij houdt waarschijnlijk erg van zichzelf, want op de meeste foto's staat zijn hoofd zonder dat de omgeving te zien is.