Mijn Vaderdag

woensdag 3 augustus Igny - Recologne 34 km 8:20 - 17:50 bewolkt
Vandaag 3 augustus zou mijn vader 97 jaar geworden zijn, hij mocht er slechts 2/3 levend onder zware omstandigheden van meemaken. Pa van harte.

Mijn benen zijn zwaar, waarschijnlijk zitten de kilometers van gisteren er nog in. Voor mij geen soigneur of -euse, die mijn benen na afloop in de olie zet en masseert. Geen gezeur, lopen zul je.
Het landschap glooit, koetjes in de wei, wat maïs, een enkel korenveld en dat kilometers lang. In Gy is het tijd voor koffie, vindt Claude. Normaal drinkt hij dat nooit om deze tijd, Fransen ontbijten en daarna is er niets tot de lunch. Dan heb ik er thuis en vroeger op mijn werk al een paar boterhammen doorheen gedraaid en koffie op. We komen terecht in een PMU-bar, vreselijk ongezellig, de hele dag staat de televisie aan met paardenrennen, waarop je kunt inzetten. Een paar mannen doen dat ook regelmatig en verlaten later met een lichtere portemonnaie en hoofd de bar.
Nu gaat het gebeuren, we komen terecht op de route 66. Gézier ligt hier 12 km vandaan en er is een Parcours de Santé, waaraan wij in Reims al zijn begonnen.
Bij een stop staat een vrachtwagen en even later arriveert een tweede. Wij hebben het tegelijk over drugstransporten, de chauffeurs gaan echter met elkaar eten. Fles wijn erbij, dan rij je wat makkelijker over deze uiterst smalle weg. Later halen ze ons toeterend, lichtend en zwaaiend in, terwijl ik van de weg het gras induik.
Een stuk verder staat een vrachtwagen met panne, het hydrolisch hefsysteem om boomstammen op de aanhanger te laden lekt en de chauffeur is bezig met de reparatie. Hoe de andere vrachtwagens hier langs zijn gegaan is ons een raadsel.
Vandaag durft Claude zijn gps niet in te zetten om daarmee het woud te doorkruisen, en zo blijven we gemakkelijk de route 66 volgen. Good old Chuck zal wel een andere hebben bezongen, dan deze.
Het trekt plotseling dicht en een bui stort zich over ons uit. Totaal geen beschutting op de open vlakte. En net als ik alle regenkleding aan heb en van binnen net zo nat ben als van buiten, begint de zon te schijnen en dan is het warm! Alles dus maar weer uit.
Het is nog een eind naar Recologne, maar Annick, eega van Claude, werkt en kan ons niet oppikken. Als we het viaduct over de spoorlijn van de TGV overgaan, komt Recologne in zicht en begint Claude te vertellen. De kerk is mede dankzij zijn inzet opgeknapt, hij heeft o.a. een concertavond georganiseerd waarmee fondsen zijn verworven. Ik herken zijn huis van verre. Annick is er nog niet en Claude, die geen sleutel bij zich heeft, gaat op zoek. Even later komt hij met Fidgi, een overenthousiaste hond van meer dan 50 kilo, naar buiten. Het beest is door het dolle heen.
Ook Annick arriveert en dan volgen onze verhalen, douchebeurt enz.