Het is volbracht

woensdag 28 september La Storta - Rome 15 km 07:15 - 11:30 zon
Dit is geen prettige etappe als het gaat om het lopen, kilometers op de rand van de weg waarop de drukke ochtendspits stapvoets Rome in rolt. Ik krijg meer troep in mijn longen, dan de afgelopen maanden bij elkaar. Bovendien zien we weer enkele staaltjes van de beruchte Italiaanse rijkunst. Dan volgt de Via Trionfale, wij zijn nu bij nummer 13972 en moeten bij nummer 1 rechtsaf.
Om kwart over tien kijk ik vanaf een heuvel uit op de Sint Pieter. We nemen een hap en een slok voor de laatste kilometers en dalen af naar de Tiber. Tegen half twaalf staan we bij de ingang van Piazza San Pietro en gaan in de rij voor de toegangscontrole. Omdat de paus op dit moment audiëntie houdt, gaat net als bij een vliegveld de rugzakken en tassen door een scanner en de mensen door een poortje. Op het plein feliciteren en bedanken we elkaar. Claude en Arnoud moeten van emotie een traantje laten. Het is volbracht.
Het plein is afgeladen met mensen. De paus noemt groepen pelgrims op die veelal met busladingen zijn aangevoerd. De audiëntie wordt afgesloten met de pauselijke zegen, op een beter moment hadden wij als pelgrim niet kunnen aankomen. Morgen kunnen we pas ons testimonium krijgen, Ennio is dat met veel vragen aan de Zwitserse garde, de bewaking, de secretarie en nog wat mensen te weten gekomen. In Santiago ga je de pijlen volgend naar een bureau, waar je het stempel en compostela krijgt.
We laten ons voor een 10 Euro fastmenu lasagne strikken, ik ben nog nooit zo snel bediend, en dan vlug wegwezen want de volgende slachtoffers moeten kunnen plaatsnemen.
Nu we er toch zijn bezoeken we de Sint Pieter nog een keer. De rugzakken gaan in het depot en de broekpijpen worden aangeritst. De basiliek is overweldigend, maar dat is heel Rome. Wil je kunst zien per kubieke meter, ga naar Rome, hier ligt de bakermat van wat er elders geproduceerd is.
Een voettocht van bijna een uur brengt ons in het Spedale della Provvidenza, waar we worden begroet door Elisabeth, een vrouw die zelf stukken heeft gelopen en dus begrijpt hoe iemand zich voelt na een tocht.
Er zijn nog twee pelgrims: Svetlana en Valentina, waarmee ik een heel gesprek heb, in het Nederlands, want ze woont al jaren in Friesland.
We eten mee met de pot. Elena, een vrijwilligster, heeft een pasta en patata met salade gemaakt. Na afloop wordt eerst door de dames het Wolgalid in het Russisch gezongen. En daarna komt er op verzoek van Claude een gitaar te voorschijn, ik speel wel wat maar ik heb er eigenlijk niet zo'n zin in. Svetlana geeft aan, dat ik d-dur, a-dur en E moet spelen, en zij gaat er op zingen.