Karmelieten

zondag 25 september Viterbo - Sutri 29 km 07:35 - 16:30 zon
Een zuster heeft een Italiaans ontbijtje neergezet, gelukkig heb ik nog wat bijvoeding bij mij. We maken broodjes voor onderweg klaar, want we zullen weinig dorpjes tegen komen.
Een zuster geeft nog wat aanwijzingen om op de route te komen. Toch gaat het fout en klimmen we ruim een kilometer voor niets, twee extra dus op een toch al lange etappe. Claude en ik zetten om de moed er in te houden When the saints tweestemmig in.
We lopen sinds Ennio in de groep is op zijn kaarten van Terre di Mezzo, ik noem het vrouwenkaarten want ze geven net als een TomTom de kaart in de looprichting weer, maar ze zijn veel handiger dan de boeken van Lightfoot die ik bij me heb. Deze hebben voor elke etappe een summier kaartje en beschrijven hoe je moet lopen, dat betekent voor de ouderejongere telkens brilletje-op-brilletje-af en een tekst lezen, zeer onhandig. Bovendien volgt het boek een andere en langere route dan de kaarten, die zijn afgestemd op geelwitte stickers. Er zijn verschillende organisaties actief, elk met hun eigen interpretatie en routering van de Via Francigena.
Ik ben blij met Ennio, hij is vrolijk en leuk, regelt de overnachtngen, en brengt stabiliteit voor Claude, waarmee hij tijdens het lopen vaak wat achterblijft.
In het Rock café in San Martino al Cimino hangen gitaren aan de muur, op een ervan kan ik na het stemmen wel spelen, hoewel de snaren slecht zijn. We zingen wat liedjes en krijgen zelfs applaus van het personeel. Een mooie onderbreking.
Er loopt een vrouw voor ons, op schoenen met kurkhakken waardoor ze tegen de steile helling van de straat zelf rechtop staat met haar voeten plat, bij ons worden de kuitspieren opgerekt. Ik maak er grapjes over naar de anderen, en als ik haar passeer zeg ik dat haar schoenen hier wel handig zijn, behalve als ze naar beneden gaat. Ze reageert er lachend op.
Door het beukenbos is het Lago di Vico niet te zien, de veldmuis van het liedje heb ik trouwens ook niet gezien. Ondanks dat Ennio had gezegd dat het een vlakke etappe zou, klimt het toch venijnig. Je kunt die Italianen ook nooit geloven ...
Als ik stil blijf staan voor de lunchbreak zegt Claude tegen de anderen, hij ziet het meer, inderdaad, of er staat een bank, nou nee die kom je erg weinig tegen. Ik stop ook altijd rond deze tijd, zodat Claude z'n pillen kan innemen.
Een vrouw ploetert moeizaam op een fiets naar de top die wij zojuist zijn overgegaan, ik wens haar bon courage, want dat kan ze wel gebruiken, en ze bedankt me ervoor.
In het Karmelieten klooster gaat de conversatie tussen Ennio en de zuster door een houten vlechtwerk luik, zodat je haar niet kunt zien. We moeten onze crédenciaal, ID en 20 Euro op een houten draailuik leggen, de eerste komt gestempeld en de tweede overgenomen terug, de laatste blijft aan de andere kant. Heeft de Heer dit bedoelt met hem eren? Staan deze mensen nog wel in de maatschappij? In ieder geval weten ze wel wat geld verdienen is, want er worden veel mensen in een kleine ruimte gepropt.