Privacy

dinsdag 6 september Fidenza - Fornovo di Taro 26 km 08:20 - 17:00 regen, bewolkt
Thierry en ik lopen door de regen naar de kerk waar om zeven uur de mis begint. De monnik met de baard groet ons. Thierry heeft een lithurgieboekje bij zich waar de tekst van de mis in het Frans in staat. Voor de gehele wereld, uitzonderingen daar gelaten, wordt dit boekje door Rome opgesteld.
Aan de rand van Fidenza groet ik een oude man, hij is alleen maar lijdt er ogenschijnlijk niet onder want zijn acht kinderen houden hem goed bij. Hij gaat zwemmen.
We zijn nauwelijks onderweg of het gaat storten, dus poncho's en jassen aan. Altijd lastig om dan je gids of afdrukken een beetje droog te houden. Gelukkig blijft het bij een stevige bui, al blijft het uren dreigend.
In Costamezzana zijn we toe aan koffie en peentaart, hoe krijg je het verzonnen. Thierry vraagt voor de zekerheid nog de route aan de barman. Ik praat met een oude man met krasloten, op een lot wint hij vijf Euro, dat zijn twee bier, zeg ik, vino, verbetert hij. Op het andere lot heeft hij twee Euro, een vino. Ik wijs op de 100.000 en zeg dat dat wel heel veel vino's zijn, zijn ogen gaan glimmen. Thierry doet nog een poging om de parrocchia te bereiken en heeft uiteindelijk de overnachting geregeld.
Net als we opstappen komen Arnout met een van de Duitse knapen aan. We gaan over de weg naar Cella, maar dan zijn we toch even de weg kwijt. Thierry belt bij een huis aan, waar een jongen open doet en na wat pogingen zijn vragen te beantwoorden, zijn moeder roept. Een charmante vrouw, ze doet ook een poging, maar laat zoonlief haar man halen en biedt ons ondertussen water aan. De man legt alles uitgebreid uit aan Thierry, ik haak na de derde sinistra af en ga eten.
Wat blijft Thierry toch lang weg, en als de man na tien, vijftien minuten met een kruiwagen terugkomt, zegt hij dat Thierry allang weg is. En inderdaad, hij zit verderop lunchend op ons te wachten.
Geruime tijd lopen we zigzaggend over graspaden, naar het huis met de gele toren, om in Arduini uit te komen. Dit is Arduini niet, zegt Thierry, en hij is niet te overtuigen. Dan lopen we jouw route, zeg ik, en gaandeweg herinner ik hem en Claude er verschillende keren aan dat we steeds naar het westen lopen en niet naar het zuiden. Ik ben een roepende in de woestijn. We eten nog even bij een varkensstal, waarvan de lucht voor mij vanwege familiebanden zeer bekend voorkomt evenals de overvloed aan vliegen.
Thierry's vrouw belt en zegt dat hij op de Strada de Miano is, hij draagt een gps-zender zodat zijn vrouw kan zien waar hij is. Het moet toch niet gekker worden, nog even gaat hij met een camera op z'n hoofd door het leven. Mij niet gezien, ik heb weinig geheimen, maar houd wel van privacy.
In Miano houdt Thierry een auto aan om naar de weg te vragen. De man legt de verschillende mogelijkheden uit, zegt dat het nog zeker tien kilometer is en biedt ons een lift aan. Niemand behalve ik reageer daarop. Claude is heel moe, zeg ik, Thierry wil nog met mij gaan lopen, maar ik zeg, dat ik ook instap, wat hem overhaalt. Thierry leutert wat af met Mario, en Claude kan zijn ogen nauwelijks open houden. Na een forse rit staan we voor de kerk en bedanken Mario hartelijk.
De pastoor geeft ons het stempel en de uitleg hoe we bij het Casa di Spiritualità kunnen komen. Het is nog twee kilometer en onderweg stel ik bij een supermarkt voor om boodschappen te doen. Probleem, er moet iemand voor vijf uur de sleutel bij het Casa halen. Ok, ik haal ze en jullie lopen door. Ik loop met Arnout en een van de Duitse knullen naar boven, natuurlijk moet er het laatst nog worden geklommen, en dan blijkt een zuster ons te ontvangen. Wat nou, om vijf uur?
Een goed onderkomen met goede bedden en een keuken. Ik heb de boodschappen gedaan, dus mag ik ook koken. We eten in ieder geval goed. Als ik later de rekening opmaak, wordt er weer gesteggeld over centimes, ik neem capuccino wat dertig cent meer is.