De heenreis

Die 28 april Amsterdam - Sevilla 8:05-16:45 zon Marjolein brengt me naar de randstadrail. Ik vind het niet nodig, dat ze me bij Rotterdam-CS afzet. Dan volgt een aaneenschakeling van metro, trein (waarvan ik de laatste wagon kan aanraken), wachten, trein (die netjes stopt), uren wachten op Schiphol, vliegen, bus (waarbij ik met een kaartkooptruc wat mensen passeer), en een stuk lopen. Acht uur en veertig minuten later sta ik in mijn kamer in hostel Nuevo Suizo. Met zo'n lange reistijd heb je wel tijd om te denken. De lunch was met kwart voor twee wat aan de late kant, omdat ik rond tien in de morgen voor het laatst had gegeten en gedronken. Toen bedacht ik me, wat moeten de slachtoffers in Nepal dan wel niet voelen als ze een paar dagen bekneld vastzitten zonder eten en drinken. Wat een ellende! De kracht van deze aardbeving is wel van een andere orde, dan de 'schokjes' in Groningen. Bij een logaritmische schaal zoals die van Richter, is de beving bij iedere punt verhoging een factor 10 keer zo sterk. Het verschil tussen 3 en 8 is dus 10^5 = 100.000 keer zo krachtig! De bus werd trouwens volgepropt, maar een jonge vrouw biedt me een zitplaats naast haar aan op een anderhalf persoons bank (dat heb je als je je charmes gebruikt, Harrie). Ik peuter wat Spaans uit mijn linker kleine teen. Maar na een paar volzinnen mijnerzijds begint zij in pover Engels terug te praten. Ze spreekt zelfs een paar woorden Nederlands, geleerd toen ze een half jaar in Groningen woonde voor haar muziekstudie. Meer dan 'hoe gaat het' komt er echter niet uit. Nederlands is een moeilijke taal, bekent ze. Ze speelt trompet in de Andalucia big band. Op 8 mei is er een optreden. 'Dat is nou jammer', zeg ik, 'dan ben ik al onderweg naar Santiago, anders had ik het geluid kunnen doen.' Dan stapt ze uit. Ik rij mee tot het eindpunt, Plaza de Armas. Toevallig prik ik in een keer de goede straat aan en dan is het bij McDonalds rechtsaf. Nuevo Suizo is een hostel met vier etages. Ik krijg kamer 303. Op elke verdieping is een wc annex doucheruimte. Dat wordt dringen met zes kamers. Er moet maar geen brand uitbreken, want behalve de trap is er geen andere vluchtweg dan een sprong van de derde naar buiten. Ik ga de stad verkennen of beter gezegd, opnieuw ontdekken. Ik herken de gebouwen van een rondreis door Andalusie die wij jaren geleden hebben gemaakt: de kathedraal, de Torre del Oro en de Joodse wijk. Alles is er nog. Er zitten drie muzikanten te spelen. Hun hoofden zijn verborgen onder hun overhemd. Een zwevende bril of hoed versterkt het effect. Grappig, alhoewel ik het al wel eerder heb gezien. Even later speelt een man de blues en wel Chicago blues met slide gitaar. Hij doet het met verve en plezier en trekt veel publiek.
Mijn eetklok is nog niet Spaans ingesteld, dus besluit ik een menu del dia te bestellen. Dat vult mijn buikje, waarna ik nog even de tijd neem om langs het water en de Plaza del Toros te lopen. Terug in het hostel ontdek ik dat de pc bijzonder traag is. Na het installeren en draaien van Ccleaner gaat het al een stuk beter.