De late Rembrandt

Ma 13 april Amsterdam - Arnhem 21km vaal zonnetje
De intercity direct gaat niet vanwege uitlopende werkzaamheden. Balen want nu duurt mijn treinreis ruim een uur. Ach, aan de andere kant kan ik nu de bollenvelden bewonderen. Violet, wit, geel en roze steken prachtig tegen elkaar af.
Als ik dan toch in Amsterdam ben,  is een bezoekje aan het Rijksmuseum wel aanlokkelijk. Werken van de oudere Rembrandt zijn bijeen gebracht in een unieke overzichtstentoonstelling. Ik heb een kaartje voor tijdslot 9 - 11 uur.  Het is al behoorlijk druk. Bij sommige werken staat het drie, vier, vijf dik en mag je het schilderij van een afstandje bewonderen. Maar als je alleen bent, kun je je nog wel eens tussendoor wringen. Een schilderij vertelt het verhaal van Jozef en de vrouw van Potifar. Zij probeerde hem te verleiden, maar hij gaf geen krimp. Toen beklaagde zij zich bij haar man, Jozef zou haar hebben aangerand. Een ander schilderij laat Lucretia zien die zich na een verkrachting met een zwaard van het leven wil beroven. Vrouwen zijn ook ondoorgrondelijk. Nee, dat is hier een foute opmerking.
Na drie kwartier houd ik het voor gezien en ga mijn rugzak ophalen. Toeval bestaat niet, wordt gezegd. Op het moment dat ik door het looppad naar de balie slinger kom ik Elly, volleybalvriendin van Marjolein, in de vorige slinger tegen. We begroeten elkaar, terwijl de baliemedewerkster puffend mijn rugzak voor mij ophaalt. Zo zwaar is ie nou ook weer niet, zeg ik verontschuldigd. Maar ze is niet overtuigd. Hij gaat ermee naar Arnhem, vult Elly aan. Ze kijkt nog bedenkelijker. Even later maakt ze nog een foto van me om onze ontmoeting aan Marjolein te bevestigen.
En zo sta ik vrij vroeg weer buiten. Ik bel Hans om hem te vertellen, dat alles wat vroeger wordt. Hij zal zich hier naartoe spoeden. Op de Albert Cuyp neem ik in een Amsterdamse kroeg een cappuccino met appeltaart. Daar kan ik weer even op lopen.
Het Oosterpark is grotendeels opgebroken. Er staat een groot kunstwerk met geketende figuren. De wanhoop straalt er vanaf. Dan is het beeldje van De Titaantjes iets verderop vrolijker.
Ook de trein van Hans rijdt niet zoals gepland en hij moet via Amsterdam-Amstel omrijden. Hij komt uiteindelijk pas om 14:45 uur op Muiderpoort aan, te laat om de 15km naar Nederhorst te lopen. Als we de laatste pont bij Nigtevegt missen, moeten we zwemmen. Ik stap bij Hans in de trein en we rijden naar Diemen. Daar lopen we een stuk, pakken de bus en de metro naar de Gaasperplas. Daarna is het gewoon doorlopen en we komen net op tijd voor de pont. Zo nu nog een paar kilometer naar Nederhorst. Daar aangekomen bel ik de gastvrouw. Het plaatsje bestaat uit twee delen. En natuurlijk kiezen we de verkeerde kant, weer wat extra meters. Na wat vragen en een telefoontje staan we dan eindelijk oog in oog met onze gastvrouw, Yvonne. Ze is een sportief type. Nee, roeien doet ze zelf. En zo staan we voor een huis op een eiland.
Yvonne loopt zelf ook. Ze is naar Santiago gelopen en vertelt over Frankrijk. Na een pint of glas wijn gaat ze naar de keuken, waar ze pasta maakt. Het is lekker en dat wil ze horen. We praten over eten en drank. Hans en zij zijn Bourgondiërs, ik beken dat ik niet zo van het eten ben, maar dat het wel goed moet zijn. We tafelen nog uitgebreid na. Ondanks herhaald aandringen van Hans om te helpen, is ze stellig: jullie zijn de gasten.
We voelen onze benen en schouders, en gaan bijtijds naar onze slaapkamer. Hans kijkt nog in zijn leesboeken Spaans, terwijl ik deze blog schrijf.