Keizer Wilhelm II

Vr 17 april Doorn - Elst 25km 8:50-17:10 zon
Ik sta vrij vroeg op en na een muesli-ontbijt rond acht uur buiten. Even een wandelingetje naar de bushalte. Het is nog fris. De bus arriveert na een minuut of tien en brengt mij in een half uur naar Doorn. Dat gaat sneller dan lopen en je ziet nog andere dingen ook.
Ik stap de Acacialaan in en dan de Bergweg om vervolgens de draad van het routeboekje kwijt te raken. Hierdoor heb ik de Doornse Kei gemist (in het boekje stond nog wel: voor wie 'm wil zien. Ook de enkele passant kon me de kei niet wijzen.) en de Kaap. Ik zwerf door de Kaapse bossen en kom te noordelijk uit bij camping De Halm. Op kaart en kompas ga ik naar het zuidoosten, richting Leersum.
Bij de Tombe van Nellesteijn moet ik even bijkomen van de afstand en hoogteverschillen. Hier beginnen voor Nederlandse begrippen de heuvels. Niet hoog, 20, 30 meter misschien. Maar als je er een paar achter elkaar door het mulle zand neemt, kom je ook aan de hoogtemeters en voel je de kuitspieren ook. De sinaasappel van Hans gaat er goed in. Het scheelt in ieder geval een paar ons gewicht.
De tombe werd gebouwd voor mr. Cornelis Jan van Nellesteijn, eertijds woonachtig op kasteel Broekhuisen. Na de dood van zijn vrouw hertrouwde hij met zijn huishoudster, hetgeen zijn kinderen niet konden waarderen. Hij nam de wijk en ging in een nieuwe woning wonen met zijn tweede vrouw en de uit dit huwelijk geboren kinderen, en bouwde ter genoegdoening op de Donderberg de tombe. De tombe lag op een van de zichtassen van het kasteel, waardoor de kinderen uit zijn eerste huwelijk die op het kasteel woonden iedere dag tegen het graf aankeken. Aan de voet van de graftombe bevindt zich de grafkelder van de familie Nellesteijn.
Een halve kilometer verder staat de Uilentoren, voorheen de Pyramide Lombok geheten. Het is een uitkijktoren aan de noordkant van Leersum. Op elke hoek van de toren staat een uil.
Net als ik een kaartje koop, nou ja met een museumjaarkaart is het gratis, voor de toegang tot het Kasteel van Amerongen zie ik Leonie voorbij lopen. Ik roep haar en koop alsnog een kaartje, maar nu voor haar. We hadden hier afgesproken en zijn wel heel exact op dezelfde tijd ter plaatse. Om twee uur is er een rondleiding. We hebben nog 40 minuten om wat te drinken. Leonie neemt er een broodje bij. Tot nu toe heeft ze weinig binnen kunnen houden en ze voelt zich nog niet lekker. We praten wat bij door het gebrul van de grasmaaiers en bladblazers heen. De tuinlieden hebben zich met: 'er komt morgen hoog bezoek', verontschuldigd. De herrie is er niet minder om.
We worden rondgeleid door een vrouw die dit al 17 jaar doet. Wat opvalt is dat ze telkens zinnen met 'maar' en 'want' aan elkaar knoopt, die niets met elkaar te maken hebben. Ook het gebruik van 'hun' bij bijvoorbeeld 'hun deden' kromt de tenen. En je gaat er steeds meer op letten, waardoor het verhaal op de achtergrond raakt. Het was Leonie ook opgevallen. Goed, blijft het verhaal dat de graaf Godard van Aldenburg Bentinck van de commissaris van de koningin in Utrecht, graaf F.A.C. Lynden van Sandenburg, het verzoek had gekregen om keizer Wilhelm II na zijn verlies in WO I tijdelijk op kasteel van Amerongen te huisvesten. Weigeren kon hij onmogelijk, want beiden waren lid van de Johannieterorde en wel zo dat de graaf ridder van deze orde was en de keizer het hoofd ervan. De keizer nam zijn intrek in november 1918 en verliet het kasteel anderhalf jaar later, toen hij naar Huis Doorn vertrok. De kleinkinderen van de graaf droegen in 1977 het kasteel met inventaris over aan een stichting die tot doel heeft het complex in stand te houden en open te stellen voor publiek. Het is een bezoek meer dan waard.
Leonie voelt zich nog niet fit en ik haal haar over de bus naar Elst te nemen. Ik ga zelf nog een uurtje ploeteren door het bos om de Amerongse Eik te zien.
'Je dochter is er al', zegt José als ze de deur opendoet. José is praktisch ingesteld en wil direct boter bij de vis en afspreken hoe laat het ontbijt morgen gewenst is. Daarna vertel ik haar hoe de route van Amsterdam naar Arnhem loopt.
Leonie is al redelijk bijgetrokken. De buschauffeur is speciaal voor haar dichtbij het huis gestopt. Kijk, dat heb je nou als leuk uitziende jongedame.
Onderweg naar het restaurant spreken we af, dat we gaan eten bij het eerste restaurant dat we tegen komen. De Italiaan of wat daarvoor doorgaat blijkt te winnen. Mijn Quattro Staggione smaakt me goed, Leonie heeft meer moeite met haar lasagne. De zaak heeft niet veel sfeer en ze verwondert zich waarom een ander jong stel hier 'romantisch' zit te eten.
Eenmaal terug zet ik thee en koffie, en gaat de TV aan voor de IJzeren Eeuw, een goed programma over de geschiedenis van de industrialisatie.