Grebbeberg

Za 18 april Elst - Renkum 24km 8:50-16:15 zon, guur
José breng ons een goed ontbijt. Na afloop doe ik de afwas. Omdat we niet bij het beginpunt van deze etappe zijn, moeten we zoeken naar een aanknopingspunt ergens in het bos. Uiteindelijk komen we 100 meter ten noorden uit van het punt waar de route de N416 kruist. Hier vinden loopgroepjes het leuk om heuveltje-op-heuveltjes-af door het mulle zand te ploegen. Zandgroeve de Dikkenberg is een diepe kuil. Waar ooit zand gelegen heeft, is nu een meer. Vanaf een bankje kun je de gehele omgeving prima overzien.
Ik dacht, dat de Paasheuvel alleen bij Vierhouten lag, maar in de buurt van Rhenen is er ook één. Een hoop zand met bovenop een rozetsteen, die de verschillende plaatsen in de omgeving aanwijst.
Ai, lopen we ons vast tegen privégrond. Een artikel 461 WvS verspert ons de weg. Even een stukje terug en dan langs de camping. We maken gebruik van de werklieden wc-box die er staat.
De Nederrijn schittert in het zonlicht. Leonie wordt aangetrokken door Tante Loes, het mooiste terras van Rhenen. We genieten van een thee/koffie-appeltaart (de zoveelste). Het is fris langs het water, maar het uitzicht is mooi. Vanmiddag is er een rallytour met oude auto's. Ik praat erover met een man, die navigator in een ervan is. De toren van Cunerakerk staat geheel in de steigers. 'Hij moet opnieuw worden gevoegd', zegt een man in de kerk. Het is een grote kerk voor zo'n klein stadje. In de Middeleeuwen was Rhenen een bedevaartsoord was. Pelgrims kwamen op de relieken van de Heilige Cunera af, die hier vanaf de achtste eeuw werden vereerd. Het is een laat-gotische hallenkerk. Dikke pilaren van rode bakstenen dragen het dak.
We vervolgen onze tocht langs de Nederrijn en komen daarbij langs de Grebbeberg. Ik ben daar ooit met een schoolreisje van de lagere school geweest. Waar moest je anders heen na de oorlog? Als ik aan een jogger vraagt, hoe ik bij het oorlogskerkhof kom wijst hij naar een behoorlijk hoge trap. 'Dat is de moeilijke weg. Een stuk verderop is de gemakkelijke.' En hij rent de trap op. Wij kiezen ook voor de moeilijke. Een behoorlijke klim. Leonie maakt foto's van haar zwoegende vader c.q. mijn persoon. 'Kijk dad, een slang', roept ze. Een addertje spoedt zich naar veiliger heenkomen. Het uitzicht over de Nederrijn is geweldig: de loop van de rivier, de kribben en de steenfabriek.
Het ereveld is indrukwekkend. Ik vertel de geschiedenis van deze omgeving aan Leonie en constateer dat ze dat op school kennelijk niet heeft geleerd. Jonge mannen 18, 19, even in de 20 gaven hun leven om de Duitsers een paar dagen op te houden. Veel grafmonumenten tonen 11, 12 en 13 mei. In het bezoekerscentrum hangen foto's van de strijd en ellende. Leonie is er stil van.
Naar Wageningen is het nog 4 km over de Grebbedijk. De wind blaast guur recht van voren. Links zijn er weilanden, rechts stroomt de rivier. In de stad lopen we langs Hotel de Wereld, waar in 1945 de Canadese geallieerde generaal Charles Foulkes op zaterdag 5 mei met de Duitse bezettende militairen de overgave van de Duitsers in Nederland overeen kwamen. De overgave werd hier echter niet ondertekend, maar een dag later in een boerderij in Nude, even buiten Wageningen.
We pakken de bus naar Renkum, waar ons gastadres is. Frans is bezig met het ordenen van ons verblijf en hoort de bel daarom niet. Bij het hek blijkt ook een bel te zitten en als hij de tuindeur opent moet hij Kasper tot kalmte manen. Kasper vertelt Frans onder een pilsje is een kruising van allerlei vechthonden waaronder rottweilers. Het is een mooi beest, dat naar zijn baas luistert, maar met één jaar overenthousiast is. Frans is gepensioneerd, werkt af en toe nog voor zijn oude werkgever in de IT aan ERP-systemen. Verder is hij scheidsrechter bij waterpolowedstrijden. Zijn dochter en schoonzoon waren vroeger ook waterpoloërs, maar trainen nu een team. Hij moet vanavond de 30 seconden regel in de gaten houden.
'Je kunt bij het cafetaria eten', zegt Frans, de weg uitduidend. Ik bestel een patat-saté, wat ik jaren geleden voor het laatst heb gegeten. Leonie doet het af met een patat-kaassoufflé. Een obese jongeman schommelt binnen. Hij komt hier zo te zien vaker.
We verblijven in een houten tuinhuis. De TV doet dienst als cassettespeler en we spelen de film 'A perfect world' met Kevin Costner en Clint Eastwood af. Kevin ontsnapt met een medegevangene. Ze komen tijden de vlucht in een keuken terecht, waar z'n maatje zich aan een vrouw probeert te vergrijpen. Kevin voorkomt dat, maar ziet zich genoodzaakt haar achtjarig zoontje als gijzelaar mee te nemen. En dan beginnen de avonturen. Het eindigt allemaal wat Amerikaans sentimenteel.