Alone again

Zo 10 mei Aljucen - Aldea del Cano 35 km 6:20-14:30 zon/heet
Als het dan toch moet kan ik er heel snel uit zijn. Ook dit is een herberg die opgeknapt en beter ingericht moet worden. Even later loop ik met Paddy en John-Joe door de donkere sloppen van Aljucen. Er is nog geen bar open voor een ontbijt. Langzaam wordt het lichter en is de omgeving beter te zien. Dat vind ik leuker, anders kun je net zo goed rondjes in een donkere kamer gaan lopen. Paddy en ik wisselen af en toe wat woorden met elkaar. Hij vertelt dat hij zo wil naar zijn schoondochter wil bellen, want die is jarig. Zijn overleden vrouw was ook 10 mei jarig. Hij slikt even. Ik vraag waar ze begraven is, omdat hij in Spanje woont. Ze was Engelse en is dan ook in Engeland begraven of beter gezegd, haar as is begraven en daarop is een boom geplant. Zo ontstaat een heel bos. Hij wil het ook zo. Dan neemt hij afscheid. Aardige en leuke vent, die Paddy. En nu ben ik weer 'Alone again', naar het liedje van  Gilbert O'Sullivan. Het landschap is zoals gisteren, alhoewel er door de bloemen veel meer kleuren zijn. Ik haal het Italiaanse stel met de Aziatische vrouw in. Niemand heeft nog hoogte kunnen krijgen van die combinatie. De laatste zegt nauwelijks iets. Om 10:35 uur loop ik Alcuescar binnen. Ruim 19 km in goed 4 uur inclusief etenspauze is een hoog gemiddelde. Ik ga op een terras op adem komen. Ook de Italiaanse combinatie loopt binnen en blijft hier. Ik ga door, het is nog zo vroeg. Maar dat wordt dan wel 15 km in de hitte van de zon. De gehele weg ben ik twee mensen tegen gekomen. Wel staat er vee in de wei. Schapen zoeken de beschutting van een boom en staan er in een vierkant onder. Rechts ligt een meer. Dan kom ik in Casas de Don Antonio. Niets te doen en te krijgen, volgens een paar voorbijgangers. In het parque van een of andere beeldhouwer rust ik heerlijk liggend in de schaduw op een bank uit. Nog 7 km te gaan. Mijn voorhoofd spuit meer water dan Manneke Pis. Op het pad, dat langs de weg loopt, staan Romeinse mijlstenen. In Aldea del Cano aangekomen blijkt restaurant Las Vegas waar de sleutel voor de herberg opgehaald moet worden dicht. Ik loop het dorp in en vraag een man om raad, maar echt veel wijzer word ik niet. Dan maar terug en langs de herberg. Die blijkt open. Ik ben voorlopig de enige. Het bekende ritueel volgt. En ook de wasmachine gaat vol. Twee uur later komen Gabrielle en Jorge aan. En zij doen hetzelfde. Vandaag is het feest. Ik heb de vlaggen niet zien uithangen, maar in Spanje vier je altijd feest. Voor de avondmaaltijd moeten we uitwijken naar een wegrestaurant. De maaltijd is zo slecht nog niet. De gesprekken gaan over niets. Gabrielle woont in het Zwarte Woud en is onderwijzeres. Jorge doet iets in de ict. En ik ben pensionado. Jorge boekt voor ons nog een hostel in Caceres op het Plaza Mayor, want daar is het morgen ook feest.