Mona

Ma 11 mei Aldea del Cano - Caceres 23 km 7:35-13:35 zon/heet Gisterenavond zijn ook Carmen en haar Ierse metgezel John nog binnengekomen. Ik ben vrij vroeg naar bed gegaan om bij te komen onder de bezielende klanken van The Beatles. Omdat mijn kamergenoten laat terug waren van het eten, val ik nog laat in slaap. En de Ier begon tegelijk aan een dikke eik. Ik zeg tegen hem, dat hij mazzel had dat het zo kort duurde, anders had hij vandaag niet gelopen. We lachen erom. We staan niet al te vroeg op en doen het rustig aan. In de kantine naast de herberg kunnen we ontbijten en een stempel krijgen. Het landschap is armer dan gisteren: gras, gras en nog eens. We lopen min of meer parallel aan de weg. In Valdesalor is een feest geweest en iemand moet het opruimen. Jorge loopt door naar een pompstation, Gabrielle en ik halen wat te eten in een winkeltje en eten dat op een bank op. Dit plaatsje bruist in ieder geval nu niet van leven. Verder gaat het en het wordt steeds warmer. Op 100 meter voor me loopt Jorge, niet zichtbaar achter me moet Gabrielle ergens zijn. Koekoek, zegt een koekoek. Maar hier zijn er vogels die koe-koe-koek of zelfs vier koek zeggen. Misschien jonkies die het nog moeten leren. Achterom kijkend maak ik een foto van een wit kasteel in niemandsland. Voor me ligt op anderhalf uur Caceres. Het is bloedverpletterend heet en om af te koelen ga ik in de schaduw van een muur zitten. Twintig minuten later komt Gabrielle voorbij. Ook zij koelt even af. We lopen daarna samen naar Caceres. Het hostel ligt aan de Plaza Mayor. Het is er zo warm, dat er weinig mensen zijn. Pas tegen vijven begint er weer wat leven te komen. We brengen een bezoek aan de kathedraal Santa Maria, een fraai gebouw. Vanaf de toren kan ik zien welke oven er morgen te wachten staat. Onderweg naar Intersport voor wat nieuwe sokken kom ik Carmen en John tegen. Na wat voedsel voor morgen gehaald te hebben, schuif ik bij hun aan op een terras. Carmen loopt nog een etappe en gaat dan naar huis. Haar Spaanse ouders zijn naar Duitsland geëmigreerd, waar zij is opgegroeid. Ze is voor een Spaanse vrij lang, wat komt van haar vaders kant. Op weg voor het avondeten komen we Jorge tegen met de Italiaan Luiciano. Pavarotti, zeg ik erachter. Hij moet er om lachen, maar het is niet de eerste keer dat hij het hoort. Jorge vertelt, dat ook de Duitse Mona hier is. Dan heeft ze een forse afstand afgelegd. Via de mobiel spreekt hij met haar af. Op iedere camino loopt er wel een jonge vrouw als Mona. Ze is niet echt een schoonheid, maar heeft een hoge aaibaarheidsfactor. En is intelligent. Ze weet zich goed te kleden. Zo had ze een paar dagen geleden een spannend, maar niet ordinair, zwart jurkje aan. Oudere mannen zouden haar als schoondochter willen hebben, hetgeen mij niet meer gaat lukken. Jongere mannen willen wel wat, maar wat anders. Oudere vrouwen vinden het geen bedreiging en veel meer jongere vrouwen lopen er niet. Kortom, Mona is een kandidate voor titel 'Lieveling van de Via de la Plata 2015'. Ik nomineer haar hierbij.