Goldberg variaties

Ma 4 mei Almaden - Fuente de Cantos 21 km 8:10-12:20 bewolkt De waard had aan mij gevraagd om de herberg af te sluiten. Alleen een Fransman ontbrak nog. Ik had hem met Jesus zien lopen. Eindelijk kwam hij om 22:10 uur binnen. Dat is laat voor een pelgrim. Daarna wordt ik uit mijn slaap gehouden door snurken en lichtflitsen. Om vervolgens rond vijf uur wakker te worden van de eersten die opstaan. Gelukkig is het daarna rustig tot we zelf rond half acht uit bed stappen. Het is een relatief makkelijke etappe, min of meer dalend en kort. Bovendien is het bewolkt en koel. Al snel loop ik bij Ben en Kees vandaan en alleen verder. Zo halverwege haal ik Annelies - ja, zo heet ze in Nederland - en Riecky in. Ik verbaas me dat ze al hier zijn. Ze blijken de taxi van het hotel halverwege de etappe van gisteren naar Monesterio genomen te hebben. Ze doken nog weg toen ze Kees zagen. De dames houden er een pittig tempo in. Annelies vertelt, dat ze al 30 jaar in een commune woont en ook al veel heeft gelopen. De Pyreneeën kent ze ook goed, en ze heeft net als ik in Parc d'Ordesa gelopen en op de Monte Perdido gestaan. Ze is 60, maar heeft iets jeugdigs over zich. Het landschap verandert, de bomen hebben plaats gemaakt voor uitgestrekte graanvelden. Ik kan tientallen kilometers ver kijken. Dan daalt het naar de rivier en stijgt weer met hetzelfde aantal meters. John-Joe springt op en slaat wild om zich heen. Hij is op een mierennest gaan zitten. Not too smart, grap ik, hetgeen hij beaamt. In Fuente staan verschillende mensen de pelgrims op te wachten om ze naar hun herberg te lokken. Ik zeg, dat ik het met mijn kompanen zal overleggen. Bij een bar neem ik een Cola en een broodje, en wacht op de rest. En ampel overleg komen we terecht in Albergue El Zaguan de la Plata. Douchen, eten en ik regel dat de was van iedereen in de wasmachine verdwijnt. Dan kunnen we morgen weer schoon op stap. Met z'n allen gaan we naar de Convento, de andere herberg, kijken. In dit plaatsje is de schilder Zurbaran geboren in 1598, zo vermeldt een bord.
Het ziet er fraai uit. We drinken er wat en foto's van kinderen en kleinkinderen worden getoond.
's Avonds eten we in de Convento. Een jonge vrouw met een harde schelle stem ratelt de primeros op. Ik neem lentejas. Nee, dat is geen zacht gekookte jas, maar het zijn linzen. Daarna volgen de secundos in sneltreinvaart. De drank vloeit rijkelijk. De akoestiek van de ruimte is slecht, je verstaat elkaar amper. Ik leg uit hoe dat komt en er ontstaat een levendige discussie.
Riecky heeft een van haar huizen op Marktplaats gezet en drie biedingen gekregen, waarvan een €40.000. Ze snijdt het probleem van een luide generator aan. Hij staat op rubber blokken in zand in een apart gebouwtje. Verder heeft ze nog iets aan geluidsdemping gedaan. Ik leg weer uit wat er aan te doen is, maar dat ik wel wil komen kijken. Ben dringt zich tevens op als adviseur en Kees wil het vak ook leren. Na wat rekenwerk zeg ik tegen Riecky, dat we de situatie kunnen komen bekijken en een plan kunnen opstellen. Voor zo'n €40.000 moet dat wel te doen zijn. En gelachen dat we hebben.
Dan komen de Goldberg variaties van Bach aan de beurt. Je moet tenslotte ergens over praten. De uitvoering van Glenn Gould hangend achter de vleugel zijn wereldberoemd. Kees stelt dat je nooit kunt weten hoe Bach ze in gedachten had. Annelies vraagt hoe dat kan, er zijn toch partituren van. Ik leg haar uit dat Bach er in de originele partituren geen interpretatietekens bij heeft gezet en ook niet hoe snel het stuk gespeeld moet worden. Dat hebben muziekuitgevers later gedaan. Bach-deskundigen denken wel te weten hoe het zit, maar of hun waarheid de juiste is... Ik denk trouwens dat je de stukken het beste op de oorspronkelijke instrumenten kan spelen. 'Dus', zegt Ben aangeschoten nuchter, 'iedereen speelt maar wat.' Gezien de staat van de aanwezigen een misschien wel juiste conclusie.
We rekenen €10 af. Zo kun je nog eens uit eten.