Ezel van Burranus

Do 7 mei Villafranca - Torremejia 27 km 6:35-12:25 zon Ik hoor een mobieltje onder mij afgaan, het is half zes. Annelies zegt tegen Riecky, dat ze vannacht een aantal keer heeft overgegeven. Ze besluiten een dag in de herberg te blijven. Na enige tijd staan wij maar op, we zijn toch wakker. We nemen hartstochtelijk afscheid van de dames en wensen hun beterschap. Om 6:35 uur lopen we buiten, het is nog donker. We zien andere pelgrims naar een bar gaan voor een ontbijt. Wij hebben al gegeten en lopen verder. Geruime tijd later komt de zon boven de horizon. Ben wisselt van baan en ik vraag hem of die beter is. Hij antwoordt met de anekdote van de ezel van Burranus die twee balen hooi te eten kreeg, maar geen keuze kon maken van welke hij zou eten en uiteindelijk van honger dood ging. Een keuze maken blijkt altijd moeilijk. Zware kost, zo vroeg op de ochtend. Al snel loop ik uit, maar ik rust iedere twee uur en ze halen me weer bij. We zitten gedrieën op een steen van de Via en keuvelen wat. Al 11 km gelopen, zegt Ben. Dat is 5 km per uur, rekent Kees snel uit. Zelfs 5.06, verbetert onze econoom. Uren loop ik alleen tussen wijngaarden over lange rechte paden. De stammen staan in kaarsrechte lijnen en Escher zou jaloers zijn op de fraaie geometrische patronen die zo ontstaan. Het wordt een goed wijnjaar, er hangen al minuscule trosjes druiven aan de stammen. Tegen het eind van de tocht gaat de zon z'n best doen en wordt het goed heet. Op het asfalt in het dorp is het niet uit te houden. Ik reserveer drie bedden in de herberg. Op onze kamer slapen ook de snurkende Spanjaarden. Nadat iedereen onder de douche is geweest en een dutje heeft gedaan, gaan we lunchen. Eerst schrijft een mooie meid ons voor de herberg in. Als ze mijn naam ziet, zegt ze dat haar vader Julio heet. Ik antwoord, dat de mijne ook zo heet. We moeten er om lachen.
Het is schroeiend heet in Torremejia. Huizen zijn wat vervallen. Het plaatsje zou zo als decor kunnen dienen voor een cowboyfilm. Met Catherina Zeta Jones erin wil ik wel meespelen.
De herberg is een oud klooster, dat momenteel wordt verbouwd. Dit is de omgeving waar je als pelgrim eigenlijk wilt verblijven. Direct naast de herberg staat een klein maar fraai oud kerkje. Het interieur is eenvoudig. Als ik er binnenloop is er een dienst aan de gang. Er zitten maar een paar mensen in de kerk.  Uiteraard wordt er tijdens de lunch een goed onderwerp aangesneden, namelijk de hypotheken en de pensioenfondsen. We zijn er dit keer snel uit en bestellen nog een tinto de verano. Terug in de herberg vraag ik de waard om zout en een teiltje om mijn voet of liever gezegd de wond schoon te weken. Op de kamer aangekomen liggen de Spanjaarden al vast in te snurken. Ik zit wat met Paddy te praten. Hij loopt tot Salamanca en gaat dan naar Alicante waar hij een neef uit Australië treft. Volgend jaar loopt hij het laatste stuk van de Via. In 2012 heeft hij de Camino Frances gelopen om zijn gedachten te ordenen. Zijn vrouw was het jaar ervoor overleden. Terwijl hij dit vertelt wellen de tranen in zijn ogen. We genieten ons avondmaal in de herberg. Sommige lezers vragen zich misschien af wat we eten. Nou, het is doorgaans vrij simpel: mixta ensalade of pasta als primero, secondo is een stukje vlees met patat en als postre ijs, flan of koffie. Kosten inclusief drank 8 tot 10 Euro. Tijdens het eten hebben we het over oorlog en in het bijzonder genocide. Denk aan Srebenica en de Armeniërs. Hier komen we niet helemaal tot een eensluidend antwoord. Gisterenavond is de wedstrijd geëindigd in 3-0 voor Barcelona. Nu staat Sevilla tegen Fiorentina op. Spanje is een voetbalgek land.